ถอดรหัส BlueCo Way : ทำไมเชลซีถึงเลิกเชื่อในกุนซือระยะยาว?

อย่างที่ทุกคนรู้กันว่าสัญญาจ้างระยะยาวมักถูกใช้เป็นเครื่องหมายของ "ความเชื่อมั่น" แต่สำหรับ เชลซี ภายใต้การนำของ ท็อดด์ โบห์ลี่ และกลุ่มทุน BlueCo ดูเหมือนสัญญาเหล่านั้นจะเป็นเพียง "ตัวเลขทางบัญชี" มากกว่าพันธสัญญาทางใจ

กรณีของ เลียม โรซีเนียร์ คือบทเรียนล่าสุดที่ตอกย้ำความย้อนแย้งนี้ เขาถูกดึงตัวมาจาก สตราสบูร์ก ทีมพี่น้องในเครือ พร้อมสัญญาที่ยาวไปจนถึงปี 2032 แต่บทสรุปกลับจบลงที่การโดนปลดหลังจากคุมทีมได้เพียง 106 วัน ทิ้งไว้เพียงสถิติอันน่าหดหู่คือการแพ้ 5 นัดรวดโดยยิงประตูไม่ได้เลย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับสโมสรนับตั้งแต่ปี 1912

คำถามสำคัญคือ... ทำไมสโมสรที่ประกาศตัวว่าจะสร้าง "โปรเจกต์ระยะยาว" ถึงปลดโค้ชเป็นว่าเล่นราวกับยุโรปยุคกลาง? ติดตามพร้อมกันที่นี่

เมื่อ "โครงสร้าง" ใหญ่กว่า "ตัวบุคคล" 

ในยุคของ โรมัน อับราโมวิช เชลซี เลือกจ้างกุนซือที่มีบารมีอย่าง โชเซ่ มูรินโญ่ หรือ คาร์โล อันเชล็อตติ แต่ BlueCo กลับเลือกกุนซือที่มี "ศักยภาพ" ที่ยังไม่เคยพิสูจน์ตัวเองในเวทีใหญ่ เพื่อให้กุนซือเหล่านั้นยอมรับบทบาท "เฮดโค้ช" มากกว่า "ผู้จัดการ"

BlueCo ต้องการคนที่พร้อมจะ "คอลแลบบอเรต" หรือทำงานตามคำสั่งของฝ่ายบริหารอย่างเคร่งครัด ใครก็ตามที่เริ่มมีปากมีเสียงหรือต้องการอำนาจในการจัดการโครงสร้างทีมแบบเบ็ดเสร็จ (เหมือนที่ มิเกล อาร์เตต้า มีกับ อาร์เซน่อล) มักจะพบกับจุดจบที่ไม่สวยงาม

เอ็นโซ มาเรสก้า ต้องจากไปเพราะความสัมพันธ์กับบอร์ดบริหารที่แตกร้าว หลังเขาพยายามทวงถามอำนาจในการตัดสินใจที่มากกว่าแค่ในสนาม ขณะที่ เมาริซิโอ โปเช็ตติโน่ แยกทางด้วยความยินยอมพร้อมใจเพียงเพราะเขามีทัศนคติที่ต่างจากบอร์ดในเรื่องเล็กน้อยอย่าง "แผนกเซตพีซ" สำหรับ BlueCo แล้ว "โปรเจกต์คือราชา" หากโค้ชคนไหนเริ่มทำตัวใหญ่กว่าระบบ อะไหล่ชิ้นนั้นก็จะถูกเปลี่ยนออกทันทีโดยไม่ต้องเสียดาย

กลไกการเงินที่ทำให้การ "ปลด" ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว 

ภายใต้ใบหน้าของสโมสรฟุตบอล เชลซี ถูกขับเคลื่อนด้วยการที่ไม่ได้เข้ามาบริหารเพื่อ "ความรัก" ในฟุตบอลเป็นอันดับแรก แต่เขามองสโมสรเป็น "สินทรัพย์" พวกเขาเซ็นสัญญานักเตะและโค้ชยาวหลายปีเพื่อวัตถุประสงค์ในการตัดจำหน่ายค่าตัว เพื่อช่วยให้ตัวเลขในบัญชีดูดีขึ้นในระยะสั้น

แม้ เชลซี จะประกาศผลขาดทุนมหาศาลถึง 350 ล้านดอลลาร์ในฤดูกาล 2024-25 ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดของพรีเมียร์ลีก แต่พวกเขายังคงกล้าที่จะปลดโค้ชและจ่ายค่าชดเชย เพราะพวกเขามองว่านี่คือ "ต้นทุนทางธุรกิจ" เพื่อรักษามูลค่าของทรัพย์สิน (นักเตะราคาแพงในทีม) หากกุนซือไม่สามารถรีดศักยภาพนักเตะดาวรุ่งที่เป็น "สินทรัพย์" ออกมาได้ หรือทำให้ความเชื่อมั่นของนักเตะสั่นคลอน เหมือนกรณีที่ โรซีเนียร์ มีปัญหากับ เอ็นโซ เฟร์นานเดซ บอร์ดบริหารจะเลือกกำจัดโค้ชก่อนที่จะเสียมูลค่าของตัวนักเตะไป

สภาวะ "ไร้จิตวิญญาณ" ในสแตมฟอร์ด บริดจ์ 

สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดสำหรับแฟนบอล คือความรู้สึกว่าสโมสรที่พวกเขารักกลายเป็น "หนูทดลอง" ทางธุรกิจ การหมุนเวียนกุนซือถาวรถึง 5 คนใน 4 ฤดูกาล (ทูเคิ่ล, พ็อตเตอร์, โปเช็ตติโน่, มาเรสก้า, โรซีเนียร์) ทำให้ความต่อเนื่องหายไปอย่างสิ้นเชิง

แฟนบอลบางส่วนเริ่มมองว่าบอร์ดบริหารอย่าง เบห์ดัด เอ็กห์บาลี และสองผู้อำนวยการกีฬาอย่าง พอล วินสแตนลีย์ และ ลอเรนซ์ สจ๊วต คือตัวปัญหาที่แท้จริง เพราะในขณะที่กุนซือและนักเตะถูกปฏิบัติเหมือนเป็น "สินค้าที่เปลี่ยนทดแทนได้" แต่คนวางแผนที่ทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังคงรักษาเก้าอี้ไว้อย่างเหนียวแน่น

เชลซี ยุค BlueCo กำลังเล่นเกมที่เสี่ยงที่สุด คือการพยายามเปลี่ยนฟุตบอลให้เป็นวิศวกรรมทางบัญชีที่แม่นยำ พวกเขาเชื่อว่าถ้าโครงสร้างดี ใครมาคุมทีมก็ได้ผลลัพธ์เหมือนกัน แต่ความจริงที่เกิดขึ้นคือ "ฟุตบอลคือเรื่องของมนุษย์" เมื่อขาดเสถียรภาพ ขาดบารมีจากผู้จัดการทีม และขาดวิสัยทัศน์ที่จับต้องได้ในสนาม สัญญากี่สิบปีก็ไม่อาจซื้อความสำเร็จได้

สุดท้ายแล้ว... "เงินที่อยู่ในอากาศ" ของกลุ่มทุนอเมริกัน อาจจะซื้อนักเตะดาวรุ่งได้ทั่วโลก แต่พวกเขาจะซื้อ "เวลา" และ "ศรัทธา" ที่สูญเสียไปกลับมาได้หรือไม่? 

ตัน กวาร์ดิโอล่า