Home Run ที่ยังไปไม่ถึง: เบื้องหลังช่องว่างระหว่างเบสบอลไทยกับมหาอำนาจอย่างญี่ปุ่น

ในวันที่สนามเบสบอลโคชิเอ็งได้รับความนิยมด้วยเสียงเชียร์ของแฟน ๆ หลายหมื่นคน หรือในวันที่เด็กหนุ่มชาวอเมริกันเดินถือถุงมือออกจากบ้านไปเพียงไม่กี่ช่วงตึกก็เจอสนามสาธารณะ 

ภาพเหล่านี้คือ "ความธรรมดา" ที่เกิดขึ้นในดินแดนต้นตำรับและมหาอำนาจเบสบอล

แต่เมื่อตัดภาพกลับมาที่ประเทศไทย กีฬาชนิดนี้กลับดูเหมือนเป็น "คนแปลกหน้า" ที่ยังเดินวนเวียนหาทางเข้าบ้านไม่เจอเสียที

ทำไม เบสบอลไทย ถึงยังไม่ "โฮมรัน" เข้าไปนั่งในใจคนไทยได้เท่ากับญี่ปุ่นหรืออเมริกา? 

มันไม่ใช่แค่เรื่องของกฎกติกา แต่มันคือเรื่องของประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และ "ช่องว่าง" ที่ลึกเกินกว่าจะถมได้ในเวลาอันสั้น ติดตามพร้อมกันที่ SIAMSPORT

100 ปีของจิตวิญญาณ vs 30 ปีของการตั้งไข่

หากจะวัดกันที่ชั่วโมงบิน ต้องยอมรับว่าเราเสียเปรียบตั้งแต่ออกสตาร์ท 

เบสบอล หยั่งรากลึกในญี่ปุ่นมานานกว่า 100 ปี นับตั้งแต่ยุคปฏิรูปเมจิ มันถูกหล่อหลอมเข้ากับวัฒนธรรม "บูชิโด" ที่เน้นระเบียบวินัย ความอดทน และการทำงานเป็นทีม 

จนกลายเป็น "วิถีญี่ปุ่น" ไปอย่างสมบูรณ์

ขณะที่ในประเทศไทย สมาคมกีฬาเบสบอลเพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นอย่างจริงจังในปี 1992 หรือประมาณ 30 ปี ที่ผ่านมานี้เอง กีฬาชนิดนี้จึงยังเป็นเพียง "เด็กน้อย" ในสายตาแฟนกีฬาไทย เมื่อเทียบกับฟุตบอลที่ครองเมืองมานานกว่าศตวรรษ หรือมวยไทยที่เป็นศิลปะประจำชาติ

"เบสบอลในญี่ปุ่นมีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบ 100 ปี ขณะที่ประเทศไทยเพิ่งเริ่มต้นและมีประวัติศาสตร์มาเพียง 20–30 ปีเท่านั้น"

"ประเทศไทยยังขาดแคลนสนามกีฬาเบสบอลที่มีสภาพแวดล้อมและบรรยากาศที่เอื้อต่อการฝึกซ้อมของคนจำนวนมาก รวมถึงยังประสบปัญหาขาดแคลนอุปกรณ์ (พวกของต่าง ๆ) อีกด้วย"

"จากข้อจำกัดข้างต้น ทำให้จำนวนผู้เล่นในไทยมีน้อยและไม่ค่อยมีคนเข้ามามีส่วนร่วมมากนัก" หัวหน้าผู้ฝึกสอน มร.อิซาโอะ อาโอยามะ กล่าวกับทีมงาน SIAMSPORT

อุปสรรคทางกายภาพ

หนึ่งใน "Pain Point" ที่ใหญ่ที่สุดของเบสบอลไทยคือเรื่อง "โครงสร้างพื้นฐาน" ในญี่ปุ่นหรืออเมริกา สนามเบสบอลมีอยู่ทุกมุมเมือง แต่ในไทยเรามีสนามที่ได้มาตรฐานเพียงไม่กี่แห่ง

ปัญหานี้ลามไปถึงการฝึกซ้อม มีข้อมูลระบุว่าเด็กไทยบางคนที่มี "Passion" แรงกล้า ต้องยอมเสียสละเวลาขับรถนานถึง 2-3 ชั่วโมง เพียงเพื่อเดินทางมาซ้อมเบสบอล

"หากเทียบกันแล้ว ศักยภาพหรือตัวเด็กไทยกับเด็กอเมริกันไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดเจนมากคือ "Passion" ของเด็กไทย ซึ่งสะท้อนผ่านความทุ่มเทในด้านต่าง ๆ"

"เด็ก ๆ ในทีมหลายคนยอมขับรถเดินทางไกลถึง 2–3 ชั่วโมงเพื่อมาซ้อม เนื่องจากสนามไม่ได้อยู่ใกล้บ้านเหมือนในอเมริกาที่มีโอกาสรองรับอยู่ในทุก ๆ เมือง"

"ในประเทศไทยยังมีโปรแกรมการฝึกซ้อมและการแข่งขันค่อนข้างน้อย แต่เด็ก ๆ ก็ยังพร้อมที่จะฝ่าฟันข้อจำกัดเหล่านั้น"

"การที่เด็ก ๆ ยอมใช้เวลาเดินทางไกลขนาดนี้เพื่อมาซ้อมร่วมกับเรา มันพิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขามีใจรัก มีความตั้งใจ และมีพาสชันกับกีฬาเบสบอลอย่างจริงจังครับ" CHRISTOPHER BRADLEE CONNORS กล่าวกับทีมงาน SIAMSPORT

นอกจากนี้ อุปกรณ์เบสบอลยังมีราคาค่อนข้างสูงและเฉพาะทางมาก บวกกับเมื่อหาที่เล่นยาก อุปกรณ์แพง และไม่มีลีกอาชีพรองรับ แรงจูงใจที่จะให้เด็ก ๆ หันมาจับไม้เบสบอลแทนการเตะฟุตบอลจึงริบหรี่ลงไปทุกที

วัฒนธรรม "ซูเปอร์สตาร์" และความสำเร็จที่เป็นรูปธรรม

ญี่ปุ่นมี โชเฮ โอทานิ หรือ อิจิโร่ ซูซูกิ เป็นไอคอนระดับโลกที่สร้างแรงบันดาลใจให้คนทั้งชาติ 

แต่สำหรับไทย เรายังขาด "ฮีโร่" เลือดเนื้อเชื้อไขไทยแท้ที่ไปสร้างชื่อในระดับโลกจริง ๆ แม้จะมีชื่อของ จอนนี่ เดมอน อดีตสตาร์ MLB ที่เคยมาช่วยโปรโมต ทีมชาติไทย แต่เขาก็เติบโตและถูกฝึกฝนมาจากระบบของอเมริกา

อย่างไรก็ตาม ใช่ว่า ไทย จะไม่มีความหวังเสียทีเดียว ล่าสุด กลุ่ม อีซูซุ ในประเทศไทย สนับสนุนนักกีฬาเบสบอลยุวชนทีมชาติไทย รุ่นอายุไม่เกิน 12ปี อย่างต่อเนื่อง เป็นปีที่ 19

โดยมอบเงิน 500,000บาท พร้อมชุดเครื่องแบบประจำทีมในโอกาสเข้าร่วมชิงชัยในการแข่งขันเบสบอลระดับนานาชาติ รายการ “2025 Little League Baseball Asia-Pacific & Middle East Regional Tournament” ณ ประเทศเกาหลีใต้

30 ปีที่ทุ่มเทของ "อาโอยามะ" และความสุขที่ยังต้องรอคอย

เราคงมองข้ามเรื่องราวของ โค้ชอาโอยามะ ไม่ได้ ชายชาวญี่ปุ่นที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างเบสบอลไทยมานานกว่า 30 ปี เขาไม่ได้แค่สอนเทคนิค แต่เขาสอน "หัวใจ" ของการเสียสละให้เพื่อนร่วมทีม ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของกีฬาชนิดนี้

ความสำเร็จของเบสบอลในไทยอาจไม่ได้วัดกันที่จำนวนผู้เล่นในวันนี้ แต่อยู่ที่ว่าเราจะสามารถส่งต่อ "เมล็ดพันธุ์" ที่ โค้ชอาโอยามะ ปลูกไว้ให้เติบโตต่อไปได้อย่างไร

สุดท้ายแล้ว เบสบอล ในไทยอาจไม่ต้องเป็นมหาอำนาจเหมือนญี่ปุ่น ขอเพียงแค่เราสร้าง "บ้าน" ที่อบอุ่นพอให้นักกีฬาที่มี Passion ได้มีที่ยืนและมีโอกาสเติบโตในแบบของตัวเองก็น่าจะเพียงพอแล้ว

เรื่อง : ตัน กวาร์ดิโอล่า