เมื่อ "ปรัชญาบาร์ซา" หล่อหลอมทางขนานของ เอ็นรีเก้ และ อาร์เตต้า

ถ้าคุณไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าบางครั้งที่ความสำเร็จมักถูกส่งต่อผ่านสายเลือดทางความคิด และไม่มีที่ใดที่เป็น "เบ้าหลอม" ได้เข้มข้นไปกว่ายอดสโมสรแห่งสเปนอย่าง บาร์เซโลน่า

ในเกมนัดชิงชนะเลิศยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก ที่กำลังจะถึงนี้ ไม่ได้เป็นเพียงการเผชิญหน้ากันระหว่าง เปแอสเช และ อาร์เซน่อล 

แต่มันคือการพิสูจน์ว่า "DNA ของบาร์ซา" ที่หยั่งรากลึกลงในตัวของ หลุยส์ เอ็นรีเก้ และ มิเกล อาร์เตต้า จะถูกตีความออกมาต่างกันอย่างไร? ในวันที่พวกเขาอยู่บนจุดสูงสุดของอาชีพกุนซือ

ติดตามไปพร้อมกับ Siamsport

รากเหง้าแห่งคัมป์ นู : พี่ใหญ่และไอ้หนูมหัศจรรย์

ก่อนจะปูเข้าสู่เรื่องนี้ เราคงต้องมาทำความเข้าใจถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ของยอดกุนซือสองคนนี้กันเสียก่อน

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้เริ่มต้นที่ม้านั่งสำรอง แต่เริ่มจากในสนามหญ้าเมื่อปลายศตวรรษที่ 20

ในขณะที่ หลุยส์ เอ็นรีเก้ คือกัปตันทีมผู้ทรงอิทธิพลและเต็มไปด้วยพลังงาน 

ส่วน มิเกล อาร์เตต้า ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่โคตรวิ่งโคตรซิ่งจาก ลา มาเซีย ที่พยายามจะแทรกตัวขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่

อาร์เตต้า เล่าว่าเขาจดจำ เอ็นรีเก้ ได้ดีในฐานะต้นแบบของความเป็นผู้นำที่คอยสนับสนุนผู้เล่นดาวรุ่งเสมอ

แม้ว่าสุดท้ายเส้นทางนักเตะของ อาร์เตต้า ในถิ่นคัมป์ นูจะถูกปิดกั้นด้วยความหนาแน่นของกองกลางอย่าง เป๊ป กวาร์ดิโอล่า และดาวรุ่งที่พุ่งขึ้นมาพร้อมกันอย่าง ชาบี เอร์นานเดซ 

จนทำให้เขาต้องย้ายไป เปแอสเช ในรูปแบบยืมตัวเพื่อเปิดโลกฟุตบอล

แต่เมล็ดพันธุ์แห่ง "Juego de Posicion" ก็ได้ถูกฝังไว้ในตัวเขาไปแล้วตั้งแต่วันนั้น...

หลุยส์ เอ็นรีเก้ : ปรัชญาแห่งการปรับตัวและความดุดัน

สำหรับ เอ็นรีเก้ "ปรัชญาบาร์ซา" คือพื้นฐานที่เขาใช้ต่อยอดสู่ความดุดัน 

ทีมของเขามักจะให้ความสำคัญกับการครองบอลและการใช้โครงสร้าง 4-3-3 เป็นหลัก

แต่สิ่งที่ทำให้ เอ็นรีเก้ แตกต่างคือการเน้นการเล่นในแนวลึก และความเร็วในการจู่โจม

เปแอสเช ภายใต้การทำทีมของเขากลายเป็นทีมที่คาดเดาได้ยาก มีอิสระในการสลับตำแหน่งสูง และพร้อมจะสร้างความโกลาหลให้คู่แข่งในช่วงเปลี่ยนจังหวะเกม

นอกจากนี้เขายังยึดถือวัฒนธรรมของ บาร์ซา ในเรื่องการจัดการทีมที่เข้มงวด โดยไม่ลังเลที่จะโละซูเปอร์สตาร์ที่ไม่เข้ากับระบบทีมออกไป 

เพื่อสร้างความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเหมือนที่เขาเคยทำสำเร็จมาแล้วทั้งที่ บาร์เซโลนา และทีมชาติสเปน

มิเกล อาร์เตต้า : สถาปนิกผู้แสวงหาความสมบูรณ์แบบ

ในทางกลับกัน อาร์เตต้า ได้นำบทเรียนจาก บาร์เซโลน่า มาผสมผสานกับวิชาการทำทีมที่เขาได้รับจากการเป็นมือขวาของ เป๊ป กวาร์ดิโอล่า นานถึง 3 ปี

เขาไม่ได้แค่ต้องการให้ทีมเล่นสวยงาม แต่เขาต้องการ "การควบคุม" ที่สมบูรณ์แบบ

เราจึงได้เห็น อาร์เซน่อล ยุคอาร์เตต้า ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยความละเอียดแม่นยำทางแท็กติก 

รวมถึงการใช้ "Inverted Full-back" เพื่อสร้างความได้เปรียบในแดนกลางเป็นนวัตกรรมที่เขารับทอดมาจาก เป๊ป กวาร์ดิโอล่า และโยฮัน ครัฟฟ์ อย่างชัดเจน

อาร์เตต้า เปลี่ยนทีมที่เคยมีปัญหาเรื่องเกมรับให้กลายเป็นเครื่องจักรที่มีความสมดุล และโดดเด่นในเรื่องของเซตพีซที่เป็นอาวุธลับในการปิดดีลคว้าชัย

เมื่อปรัชญาเดียวกัน... เดินบนเส้นทางที่ต่างกัน

แม้ทั้งคู่จะมีรากเหง้าเดียวกัน แต่ความต่างของสไตล์นั้นชัดเจน 

อาร์เตต้า เน้นโครงสร้างที่ชัดเจนราวกับหมากรุกที่ทุกตัวหมากมีหน้าที่ระบุไว้แน่นอน

ขณะที่ เอ็นรีเก้ ชอบความลื่นไหลที่เหมือนกับเกมแบ็กแกมมอนที่เน้นความสัมพันธ์และการเคลื่อนที่เข้าหาบอล

อ่านมาถึงตรงนี้ คุณลองจินตนาการเล่น ๆ ว่า หากในปี 2019 อาร์เซน่อล เลือกแต่งตั้ง หลุยส์ เอ็นรีเก้ เป็นกุนซือแทนที่จะเป็น มิเกล อาร์เตต้า ตามที่เป็นข่าวในตอนนั้น โฉมหน้าของทีม "ปืนใหญ่" ในวันนี้จะเป็นอย่างไร?

อย่างไรก็ตาม ในวันนี้ที่บูดาเปสต์ ทั้งคู่ได้แสดงให้เห็นแล้วว่า ไม่ว่าคุณจะเลือกตีความ "ปรัชญาของบาร์ซา" ออกมาในรูปแบบไหน 

หากคุณยึดมั่นในวิถีทางของตัวเองและมีความทะเยอทะยานที่จะก้าวไปสู่ความยอดเยี่ยม ความสำเร็จย่อมรออยู่ที่ปลายทางเสมอ

สุดท้ายแล้ว ศึกชิงเจ้ายุโรปครั้งนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่การแข่งขันฟุตบอล แต่มันคือการเฉลิมฉลองให้กับมรดกทางความคิดของ บาร์เซโลน่า ที่ส่งผ่านมายังกุนซือระดับอัจฉริยะสองคน 

ผู้ที่แสดงให้เห็นว่า "DNA บาร์ซา" นั้นไม่มีวันตาย แต่มันจะวิวัฒนาการไปตามยุคสมัยอย่างไม่หยุดยั้งนั่นเอง

-ตัน กวาร์ดิโอล่า-