ดาบสองคม : เมื่อ “ตำนาน” ออกโรงจวกแข้งรุ่นหลัง ... สร้างแรงกระตุ้น หรือพังห้องแต่งตัว?

ในปัจจุบันเรามักจะเห็นภาพของอดีตนักเตะระดับไอคอนที่นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ในฐานะ "กูรู" กลายเป็นส่วนหนึ่งของอุตสาหกรรมความบันเทิงที่เราคุ้นตา

แต่เมื่อผลการแข่งขันของทีมรักไม่เป็นใจ หรือทัศนคติของนักเตะรุ่นหลังเริ่มขัดหูขัดตาคนรุ่นก่อน คำวิจารณ์ที่รุนแรงระดับเผาบ้าน มักจะถูกพ่นออกมาจากปากของคนที่เคยชูถ้วยแชมป์ในอดีต

ยุคที่ฟุตบอลขับเคลื่อนด้วยวิทยาศาสตร์การกีฬาและสภาพจิตใจที่เปราะบาง คำพูดเหล่านั้นคือ "ยาแรง" ที่ช่วยปลุกยักษ์ให้ตื่น หรือเป็น "ยาพิษ" ที่ทำลายสปิริตในห้องแต่งตัวให้พังทลายลง?

กำแพงของความสำเร็จและยุคสมัย

เราต้องเข้าใจก่อนว่า "ตำนาน" ส่วนใหญ่เติบโตมาในยุคที่ฟุตบอลคือการต่อสู้ทางกายภาพและจิตวิญญาณ ห้องแต่งตัวในยุค 90s ของ เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน หรือ อาร์แซน เวนเกอร์ อาจเต็มไปด้วยการตะคอกใส่หน้า 

สำหรับ รอย คีน หรือ แกรี่ เนวิลล์ การเห็นนักเตะรุ่นน้องเดินยิ้มกะล่อนหลังแพ้ยับเยิน หรือการโพสต์รูปไลฟ์สไตล์หรูหราลงโซเชียลหลังจบเกม คือสิ่งที่ "ยอมรับไม่ได้" เพราะในพจนานุกรมของพวกเขา ความพ่ายแพ้ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดและการก้มหน้าทำงานหนัก

อย่างไรก็ตามในมุมของนักเตะยุค Gen Z ฟุตบอลคือ งานและอาชีพที่มาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากโซเชียลมีเดีย การถูกตำนานสโมสรด่าออกสื่อไม่ใช่การกระตุ้น แต่มันคือการ "เปิดประตูให้ทัวร์ลง" ซึ่งบ่อยครั้งมันส่งผลเสียต่อความมั่นใจมากกว่าจะสร้างความฮึกเหิม

เมื่อคำวิจารณ์กลายเป็นพายุในห้องแต่งตัว

เราเคยเห็นตัวอย่างมานักต่อนัก เมื่อคำพูดของรุ่นพี่กลายเป็นชนวนเหตุของรอยร้าวในเคสที่นักเตะมีความเป็นผู้นำสูง การถูกสบประมาทอาจเปลี่ยนเป็นพลังพิสูจน์ตัวเอง เหมือนที่นักเตะอย่าง ซลาตัน อิบราฮิโมวิช มักใช้คำวิจารณ์เป็นเชื้อเพลิง

กลับกันหากนักเตะรู้สึกว่า "รุ่นพี่" ไม่เข้าใจบริบทของฟุตบอลสมัยใหม่ หรือจ้องจะโจมตีเพื่อเอาเรตติ้งรายการโทรทัศน์ พวกเขาจะเริ่มปิดกั้น เกิดอาการหูทวนลม และนำไปสู่ความแตกแยกระหว่างสโมสรกับกลุ่มอดีตนักเตะ

ยกเคสปัจจุบันอย่าง ลีซานโดร มาร์ตีเนซ กองหลัง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ที่ออกมาตอบโต้เสียงวิจารณ์จากสองตำนาน "ปีศาจแดง" อย่าง พอล สโคลส์ และ นิกกี้ บัตต์ หลังโดนดูถูกว่าไม่สามารถที่จะรับมือกับ เออร์ลิง ฮาลันด์ ดาวยิงตัวเก่งของ แมนเชสเตอร์ ซิตี้

อย่างไรก็ตาม จบเกมเป็นทาง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เปิดบ้านเอาชนะ แมนเชสเตอร์ ซิตี้ 2-0  ซึ่งหัวหอกดาวยิงทีมชาตินอร์เวย์ แทบไม่มีส่วนร่วมกับเกมเลย นั่นทำให้รถทัวร์หันไปลงที่สองตำนานปีศาจแดงแทนว่า "วิพากษ์วิจารณ์แข้งรุ่นน้องแรงเกินไป"

เส้นบาง ๆ ระหว่าง "ความปรารถนาดี" กับ "ความสะใจ"

สุดท้ายแล้ว คำว่า "ตำนาน" มาพร้อมกับน้ำหนักของคำพูดเสมอ หากวิจารณ์บนพื้นฐานของแท็กติกและเหตุผล มันคือบทเรียนราคาแพงที่รุ่นน้องควรรับฟัง แต่หากวิจารณ์เพื่อ "ความสะใจ" หรือใช้บรรทัดฐานของฟุตบอลเมื่อ 30 ปีที่แล้วมาตัดสินโลกปัจจุบัน ดาบเล่มนี้ก็อาจจะหันกลับมาเชือดเฉือนสโมสรที่พวกเขาเคยรักให้บอบช้ำกว่าเดิม

บางทีสิ่งที่นักเตะรุ่นหลังต้องการอาจไม่ใช่ "คำด่า" ที่รุนแรงที่สุด แต่เป็น "คำแนะนำ" ที่ช่วยให้เขาข้ามผ่านมรสุมไปได้ โดยที่ไม่ต้องสูญเสียตัวตนไปเสียก่อน ... เพราะสุดท้ายแล้ว ห้องแต่งตัวที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่ใช่ห้องที่ไม่มีเสียงด่า แต่คือห้องที่ทุกคนพร้อมจะสู้เพื่อเป้าหมายเดียวกัน ไม่ว่ารุ่นพี่ในหน้าจอทีวีจะพูดว่าอย่างไรก็ตาม