วิเคราะห์เส้นทางและปัญหาของ ชาบี อลอนโซ่ ที่ เชลซี หลังผ่านไป 11 นัดใน พรีเมียร์ลีก ล่าสุดพ่าย ลีดส์ ยูไนเต็ด คาบ้าน 1-4 เจาะลึกทั้งแท็กติกที่เปลี่ยนบ่อย แนวรับหละหลวม และทางรอดของทัพสิงห์บลูส์ที่นี่!
เส้นทางของ ชาบี อลอนโซ่ กับ เชลซี กำลังถูกตั้งคำถามอย่างหนัก หลัง พรีเมียร์ลีก ผ่านไปแล้ว 11 นัด พวกเขาเก็บชัยชนะได้เพียง 5 นัด เท่านั้น
โดยล่าสุด พลพรรคสิงห์บลูส์ แพ้คาบ้านให้กับ ลีดส์ ยูไนเต็ด ขาดลอย 1-4 ทั้งที่พวกเขาเป็นฝ่ายนำก่อน
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้คนที่ต้องรับผิดชอบเต็มประตูคือ ชาบี อลอนโซ่ นายใหญ่ชาวสเปน ที่ปัญหาหลายด้านกลับเริ่มปรากฏให้เห็น ตั้งแต่การปรับแท็กติกที่ยังขาดความต่อเนื่อง แนวรับที่เสียประตูง่าย ไปจนถึงการขาดกองหน้าตัวเป้าที่เหมาะสมกับระบบการเล่น
ว่าแต่... ชาบี อลอนโซ่ ได้บทเรียนอะไรบ้าง? ร่วมหาคำตอบพร้อมกันที่ SIAMSPORT
[ ทดลองมากเกินไปจนทีมเสียทรง ]
หนึ่งในประเด็นที่ถูกจับตามองมากที่สุดคือ ความไม่แน่นอนด้านแท็กติกของ อลอนโซ่
บทวิเคราะห์จาก สปอร์ตติ้ง ระบุว่า ตลอดช่วง 2 ปีครึ่งที่คุม เลเวอร์คูเซ่น อลอนโซ่ ยึดระบบ 3-4-2-1 เป็นแกนหลักอย่างชัดเจน แต่เมื่อมาทำงานใน พรีเมียร์ลีก เขากลับต้องปรับเปลี่ยนวิธีการเล่นอย่างต่อเนื่อง
เพียง 10 นัดแรกของลีก กุนซือชาวสเปน ทดลองใช้แผนการเล่นถึง 5 รูปแบบ เปลี่ยนชุดแผงหลัง 7 แบบ และปรับคู่หรือสามประสานในแดนกลางถึง 6 รูปแบบ
การทดลองเหล่านี้อาจพยายามหาสูตรที่เหมาะสม แต่ในอีกด้านหนึ่งก็ทำให้ผู้เล่นขาดความต่อเนื่องในการทำความเข้าใจบทบาทของตัวเอง
ตัวอย่างชัดเจนเกิดขึ้นในเกมที่ เชลซี บุกแพ้ ซันเดอร์แลนด์ 0-1 เมื่อ อลอนโซ่ เลือกใช้ระบบ 4-3-2-1 พร้อมส่งมิดฟิลด์ตัวรับอย่าง จอร์แดน เฮนเดอร์สัน, โรเมโอ ลาเวีย และ มอยเซส ไคเซโด้ ลงสนามพร้อมกัน
ผลที่ตามมาคือ พื้นที่ตรงกลางสนามเกิดความแออัด ขณะที่ โคล พาลเมอร์ และ มอร์แกน โรเจอร์ส ไม่สามารถใช้พื้นที่ระหว่างแนวรับคู่แข่งเพื่อสร้างสรรค์เกมได้อย่างเต็มที่
แม้ เชลซี จะครองบอลได้ถึง 69 เปอร์เซ็นต์ แต่กลับเจาะแนวรับที่ลงไปตั้งรับต่ำไม่สำเร็จ และมีค่าโอกาสทำประตูคาดหวัง (xG) เพียง 0.53 เท่านั้น
ขณะที่เกมพ่าย สเปอร์ส 0-2 การเลือกใช้ระบบ 4-4-2 แบบไม่มีศูนย์หน้าตัวเป้า ก็ทำให้แดนกลางของ เชลซี เสียสมดุลอย่างหนัก โดยทีมแย่งบอลกลับมาได้เพียง 3 ครั้ง เมื่อเทียบกับสเปอร์สที่ทำได้ถึง 16 ครั้ง
บทเรียนสำคัญคือ การมีแผนการเล่นหลายรูปแบบไม่ใช่เรื่องผิด แต่หากปรับเปลี่ยนมากเกินไปจนผู้เล่นไม่สามารถรักษาความเข้าใจร่วมกันได้ ระบบที่ควรเป็นจุดแข็งก็อาจกลายเป็นปัญหาเสียเอง
[ จากระบบเกมรับสุดแกร่ง สู่แนวหลังที่เปิดช่องให้คู่แข่งโจมตี ]
สิ่งที่ทำให้ เลเวอร์คูเซ่น ของ อลอนโซ่ โดดเด่น ไม่ได้มีแค่การเล่นเกมรุก แต่ยังรวมถึงการจัดระเบียบเกมรับและการป้องกันจังหวะสวนกลับที่มีประสิทธิภาพ
แต่เมื่อนำแนวคิดดังกล่าวมาใช้กับ เชลซี กลับยังไม่สามารถสร้างความลงตัวได้
สถิติระบุว่า สิงห์บลูส์ เสียประตูเฉลี่ยถึง 2.3 ลูกต่อเกมใน พรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นสถิติแย่เป็นอันดับ 3 ของลีก ขณะที่ผู้รักษาประตูต้องออกแรงเซฟเฉลี่ย 4.8 ครั้งต่อเกม
ปัญหาสำคัญอยู่ที่การประสานงานของแนวรับ ซึ่งประกอบด้วย เวสลีย์ โฟฟาน่า, ลีวาย โคลวิลล์ และ มักซ็องซ์ ลาครัวซ์ ที่ยังขาดความเข้าใจในการยืนตำแหน่งและการช่วยเหลือกัน
โดยเฉพาะพื้นที่ฝั่งซ้ายระหว่าง ลาเวีย, ฮาโต้ และ โคลวิลล์ ที่กลายเป็นบ่อให้คู่แข่งโจมตีบริเวณฮาล์ฟสเปรตได้บ่อยครั้ง
อลอนโซ่ จึงต้องหาวิธีสร้างสมดุลใหม่ เพราะฟุตบอลที่เน้นการครองบอลและบุกกดดันคู่แข่งจะไม่มีความหมายมากนัก หากทีมยังเปิดพื้นที่ให้ฝ่ายตรงข้ามเล่นงานได้ง่ายเกินไป
[ ทางรอดของอลอนโซ่ ต้องกล้าปรับและกลับมายึดความเป็นจริง ]
แม้สถานการณ์จะเต็มไปด้วยปัญหา แต่ อลอนโซ่ ยังเชื่อมั่นว่าการสร้างทีมที่ประสบความสำเร็จต้องเริ่มจากการวางรากฐานระยะยาว
จากบทสัมภาษณ์กับสื่อสโมสรและการพูดคุยกับ เจมี คาร์ราเกอร์ ผ่าน สกายสปอร์ตซ์ เขายอมรับว่า พรีเมียร์ลีก ในปัจจุบันมีความเข้มข้นสูงขึ้นอย่างมาก ทั้งเรื่องสภาพร่างกายและแท็กติกของคู่แข่ง
ทีมขนาดเล็กสามารถต่อกรกับสโมสรใหญ่ได้ดีขึ้น การเพรสซิ่งแบบเดิมจึงไม่ได้รับประกันว่าจะบังคับให้คู่แข่งเล่นบอลยาวหรือเสียการครองบอลได้ง่ายเหมือนที่ผ่านมา
อลอนโซ่ ยังให้ความสำคัญกับการสร้างวัฒนธรรมองค์กร วินัย และทัศนคติของนักเตะ โดยเชื่อว่าการวางรากฐานเหล่านี้จะเป็นส่วนสำคัญในการพาทีมกลับมาประสบความสำเร็จ
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ต้องทำในระยะสั้นคือการกล้ายอมรับความจริงว่า บางช่วงเวลาอาจจำเป็นต้องลดความซับซ้อนของฟุตบอลลง เพื่อให้ทีมกลับมามีความแน่นอนและเก็บผลการแข่งขันได้ก่อน
อลอนโซ่ ควรกล้าปลดล็อกเกมรุกมากขึ้น ลดการใช้มิดฟิลด์ตัวรับพร้อมกันหลายคน และกลับมาใช้แนวทางที่ดุดันเหมือนช่วงต้นฤดูกาล
ขณะเดียวกัน การคืนตำแหน่งที่เหมาะสมให้กับผู้เล่นอย่าง เวลเบ็ค, เอสเตเวา และ เอ็มมานูเอล เอเมก้า อาจช่วยเพิ่มทางเลือกในเกมรุกและทำให้เชลซีมีมิติการเข้าทำที่หลากหลายขึ้น
เพราะการปรับแท็กติกให้เหมาะกับนักเตะที่มีอยู่ อาจสำคัญกว่าการพยายามบังคับให้ทุกคนเล่นตามระบบที่วางเอาไว้ตั้งแต่ต้น
สิ่งที่ อลอนโซ่ ต้องพิสูจน์จากนี้คือ เขาจะสามารถเปลี่ยนจากกุนซือที่มีแนวคิดฟุตบอลชัดเจน ให้กลายเป็นผู้จัดการทีมที่พร้อมปรับตัวตามสถานการณ์ได้รวดเร็วแค่ไหน
เพราะใน พรีเมียร์ลีก บางครั้งทีมที่ชนะไม่ใช่ทีมที่มีแผนการเล่นสวยงามที่สุด แต่คือทีมที่รู้ว่าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรนั่นเอง