แมนยู กับตลาดซัมเมอร์ 2026 : เสริมได้ แต่ยังไม่ดีพอสำหรับการทวงคืนความยิ่งใหญ่

หากเราจะนิยามสโมสรฟุตบอลสโมสรหนึ่งว่า "ยักษ์ใหญ่ระดับท็อป" ตัวชี้วัดที่แท้จริงคืออะไร?

คือจำนวนถ้วยรางวัลในตู้โชว์? มูลค่าแบรนด์ดิ้ง? หรือชื่อเสียงในอดีตที่เหล่าแฟน ๆ เคยเชิดชู?

สำหรับ แมนฯ ยูไนเต็ด ในขวบปี 2026 พวกเขาเพิ่งผ่านฤดูกาลแห่งเทพนิยายที่ไม่มีใครคาดคิด จากทีมที่ดิ่งลงพะโล้ไปจบอันดับที่ 15 ไมเคิล คาร์ริค เข้ามากอบกู้พลิกฟื้นพาทีมบินสูงขึ้นมาจบอันดับที่ 3 พร้อมคว้าตั๋วกลับสู่ ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ลีก 

โมเมนตัมของยูไนเต็ด ดูเหมือนว่าสโมสรแห่งนี้กำลังจะ "กลับมาแล้ว" หลังผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดหลังยุค เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ได้เสียที ... ทว่าเมื่อหน้าต่างตลาดซื้อขายนักเตะช่วงฤดูร้อนปี 2026 ปิดฉากลง 

เสียงถอนหายใจยาว ๆ ของเหล่าเรด อาร์มี่ กลับดังไปทั่วโซเชียลมีเดีย

เกิดอะไรขึ้นหลังม่านเจรจาที่โอลด์ แทร็ฟฟอร์ด? ทำไมทีมที่ประกาศตัวว่าต้องการกลับไปทวงคืนความยิ่งใหญ่ ถึงยังคงทำงานเหมือนสโมสรที่ "รอฤดูกาลหน้า" ไปวัน ๆ?

ติดตามกับ SIAMSPORT

[ แผนกแดนกลางที่ถูกปฏิวัติใหม่ ]

ในการประเมินตลาดซื้อขายรอบนี้ของยูไนเต็ด เราจำต้องให้ความยุติธรรมกับบอร์ดบริหารชุดใหม่ภายใต้การนำของ โอมาร์ เบอร์ราด้า และ เจสัน วิลค็อกซ์

เพราะตำแหน่งที่พวกเขาตั้งใจจะผ่าตัดนั้น ทำออกมาได้น่าประทับใจและตรงจุดอย่างยิ่ง

ปัญหาแดนกลางของ  แมนฯ ยูไนเต็ด เรื้อรังมานาน ตั้งแต่ความโรยราของ กาเซมีโร่ไปจนถึงการขาดเสถียรภาพในการคุมจังหวะเกม

ไมเคิล คาร์ริค และทีมงานจึงตัดสินใจทุ่มงบประมาณรวมกว่า 157 ล้านปอนด์ เพื่อยกเครื่องมิดฟิลด์ใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็น คาร์ลอส บาเลบา มิดฟิลด์ตัวรับพลังใบไดนาโม จาก ไบรท์ตัน ที่สโมสรเฝ้าตามจีบมาตั้งแต่ปีก่อน

อันเดรย์ ซานโตส แข้งหนุ่มพรสวรรค์เหลือกินเหลือใช้จาก เชลซี รวมถึง ยูริ ตีเลอมันส์ จอมทัพเบลเยียมจาก แอสตัน วิลล่า ที่มีประสบการณ์ พรีเมียร์ลีก เต็มถึง 

อธิบายง่าย ๆ ว่าแดนกลางชุดนี้มีทั้งพลังงาน ความสด และกระดูกบอลในลีกอังกฤษที่ยอดเยี่ยม และเมื่อบวกกับการปล่อยตัว กาเซมีโร่ ที่หมดสัญญาออกไป

รวมถึงการโละตัวส่วนเกินอย่าง เจดอน ซานโช่ และ ไทเรลล์ มาลาเซีย ออกจากบัญชีค่าเหนื่อย มันจึงดูเหมือนว่าสโมสรแห่งนี้เริ่มทำการค้าอย่างมีกลยุทธ์และเฉียบคมขึ้น

แต่ฟุตบอลไม่ใช่เกมที่เล่นกันแค่แดนกลาง

[ หลังบ้านที่ยังคงเป็น ‘รูรั่ว’ ]

ความผิดพลาดที่น่าด่าที่สุดของบอร์ดบริหารแมนฯ ยูไนเต็ด คือการตัดสินใจทำงานแบบ "ทีละแผนก"

ปี 2025 พวกเขาจัดแจงแผงรุกด้วยการดึง ไบรอัน เอ็มเบอโม่, มาเธอุส คุนญ่า และ เบนจามิน เชสโก้ เข้ามา

ปี 2026 พวกเขาเลือกจะปฏิวัติแดนกลาง และนั่นทำให้แผงหลังถูกละเลย ทั้งที่รู้ดีว่าอาการบาดเจ็บของเซนเตอร์แบ็กเป็นปัญหาเรื้อรัง และตำแหน่งแบ็กซ้ายกำลังวิกฤต

ลุค ชอว์ ในวัยหลักสามยังคงเป็นตัวเลือกเดียวในตำแหน่งแบ็กซ้ายธรรมชาติ

แม้เขาจะลงเล่นครบ 38 นัดเมื่อฤดูกาลก่อน แต่อาการบาดเจ็บที่พร้อมจะถามหาเขาเมื่อไหร่ก็ได้ บวกกับตารางแข่งที่หนาแน่นขึ้นจากการกลับไปเล่น แชมเปี้ยนส์ลีก ทำให้แฟนบอลเสียวสันหลังวาบทุกครั้งที่เห็นเขาลงสนาม

สโมสรพยายามควานหาแบ็กซ้ายใหม่ในช่วงโค้งสุดท้าย พวกเขาเล็ง ลูอิส ฮอลล์ ของ นิวคาสเซิ่ล แต่ นิวคาสเซิ่ล ไม่ต้องการปล่อย

พวกเขาจึงติดต่อไปยัง บาร์เซโลน่า เพื่อทาบทาม อเลฮานโดร บัลเด้ และพยายามขอยืมตัว ไรยัน ไอต์-นูรี จาก แมนซิตี้ แต่ก็พังไม่เป็นท่า เมื่อซิตี้ต้องการข้อผูกมัดซื้อขาดที่ยูไนเต็ดไม่อยากจ่าย

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ แมนฯ ยูไนเต็ด ไม่มีกองหลังตัวใหม่ย้ายเข้ามาเลยแม้แต่คนเดียว

จนมีรายงานจากสื่อในอังกฤษว่า หากเกิดวิกฤตฝั่งซ้ายขึ้นมาจริง ๆ คาร์ริค อาจจำเป็นต้องถอยกองกลางอย่าง คาร์ลอส บาเลบา ไปยืนเป็นแบ็กซ้ายจำเป็น

แกรี่ เนวิลล์ อดีตกัปตันทีมปีศาจแดงถึงกับออกบ่นว่า "พวกเขามีกองหลังรายบุคคลที่พอใช้ได้นะ แต่พวกเขาไม่มี 'แผงหลังทั้งสี่' ที่เล่นร่วมกันเป็นระบบ และเมื่อไหร่ก็ตามที่เริ่มโดนกดดัน หรือมีผู้เล่นบาดเจ็บ แผงหลังนี้จะทำให้คุณผิดหวังทันที  คาร์ริค ก็รู้ดีที่สุด"

และคำพูดนั้นไม่เกินจริงเลย เมื่อเราได้เห็น แมนฯ ยูไนเต็ด ประเดิมนัดแรกของฤดูกาลด้วยการบุกไปพ่ายน้องใหม่อย่าง ฮัลล์ ซิตี้ 2-0 ในเกมนัดเปิดสนาม เผยให้เห็นแผลเดิม ๆ ในการเจาะเกมรับลึก และความเปราะบางของแผงหลังยามโดนโต้กลับอย่างโจ่งแจ้ง

[ ‘United Tax’ และข้อจำกัดทางการเงินภายใต้เงา INEOS ]

อีกหนึ่งประเด็นที่น่าสนใจคือทัศนคติของกลุ่ม INEOS

แฟนบอลจำนวนไม่น้อยรู้สึกอึดอัดกับทิศทางที่ เซอร์ จิม แรตคลิฟฟ์ กำลังดำเนินงานอยู่ ในแง่หนึ่งพวกเขามีนโยบายที่ต้องการหยุดยั้งภาวะ "United Tax" หรือการโดนสโมสรอื่นฟันราคาค่าตัวนักเตะเกินจริงเพียงเพราะชื่อ แมนฯ ยูไนเต็ด

กรณีของ คาร์ลอส บาเลบา คือตัวอย่างชั้นดี ในซัมเมอร์ปี 2025 ไบรท์ตัน เรียกค่าตัวเขาสูงถึง 100 ล้านปอนด์ แต่ยูไนเต็ดยอมถอยออกมา ไม่เล่นด้วย 

จนกระทั่งปีนี้ พวกเขากลับมาและปิดดีลได้ที่ 65 ล้านปอนด์บวกแอดออนอีก 5 ล้าน หรืออย่างในวันเดดไลน์ ดีลของมิดฟิลด์ดาวรุ่ง เลสเตอร์ ซิตี้ อย่าง ลูอิส เพจ ที่ตกลงกันไม่ได้ในราคาระหว่าง 10 ล้านปอนด์ กับ 15 ล้านปอนด์ บอร์ดบริหารก็เลือกจะดึงปลั๊กออกทันทีเพื่อแสดงจุดยืนว่าจะไม่ยอมเป็นเหยื่อของการโก่งราคาอีกต่อไป

แต่คำถามคือ ความประหยัดนี้กำลังแลกมาด้วยความสำเร็จในสนามที่หลุดลอยไปหรือเปล่า?

ในขณะที่คู่ปรับร่วมเมืองอย่าง แมนฯ ซิตี้ ควักกระเป๋าจ่ายแบบไม่กระพริบตา ดึงตัวตึงอย่าง เอ็นโซ่ เฟร์นานเดซ (125 ล้านปอนด์) และ เอลเลียต แอนเดอร์สัน (116 ล้านปอนด์) มาร่วมทีม แมนฯ ยูไนเต็ด กลับกำลังสู้รบกับตัวเลขบัญชีส่วนต่างไม่กี่ล้านปอนด์

แฟนบอลปีศาจแดง ในกลุ่ม Reddit ต่างพากันสะท้อนใจว่า ภายใต้การบริหารของ INEOS สโมสรดูจะหมกมุ่นกับการตัดงบประมาณภายใน เลิกจ้างพนักงาน และขึ้นราคาตั๋วแต่ในด้านฟุตบอล พวกเขากลับขาดความทะเยอทะยานที่จะทุ่มซื้อนักเตะระดับร้อยล้านปอนด์ที่สามารถยกระดับทีมได้ทันที

ยิ่งไปกว่านั้น การจัดการ "ขาออก" ของพวกเขายังมีปัญหา สโมสรพยายามโละผู้เล่นอย่าง โจชัว เซิร์กซี และ มานูเอล อูการ์เต้ ออกจากทีมตลอดฤดูร้อนเพื่อระบายค่าเหนื่อย แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครย้ายออกไปได้ ปล่อยให้ คาร์ริค จำใจต้องแบกผู้เล่นที่เขาไม่ได้วางแผนจะใช้งานต่อไป

แมนฯ ยูไนเต็ด กำลังตกอยู่ในวังวนของคำสัญญาว่า "เราจะรอแก้ปัญหาในฤดูกาลถัดไป" ปีหน้าค่อยซื้อกองหลัง ปีถัดไปค่อยซื้อศูนย์หน้า

แต่ฟุตบอลยุคโมเดิร์น คู่แข่งของคุณไม่ได้หยุดรอ การปล่อยตำแหน่งที่เป็น "จุดพะโล้" ชัดเจนอย่างแบ็กซ้ายทิ้งไว้โดยไม่มีอะไหล่ และกองหน้าตัวเป้าที่ฝากความหวังไว้ได้ไม่กี่คน อาจทำให้พวกเขาร่วงหล่นจากท็อปโฟร์ก่อนที่ตลาดฤดูหนาวในเดือนมกราคมจะเปิดขึ้นมาแก้ไขสถานการณ์เสียด้วยซ้ำ

สุดท้ายแล้ว แมนฯ ยูไนเต็ด ภายใต้การนำของกลุ่ม INEOS อาจจะบริหารงานอย่างฉลาดขึ้นในแง่ของตัวเลขบัญชี แต่พวกเขากำลังสูญเสียสัญชาตญาณของผู้ล่าอันดุดันที่ยักษ์ใหญ่พึงมีเพื่อปีนป่ายขึ้นสู่ยอดเขาสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษอีกครั้ง