เอาชื่อมาทิ้ง? ทำไม "สเปอร์ส" ถึงกลายเป็นสุสานของกุนซือในยุคปัจจุบัน

หากคุณเดินเข้าไปใน ย่านลอนดอนเหนือ สิ่งที่คุณจะเห็นเด่นตระหง่านคือสนามกีฬาที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

แต่น่าแปลกที่ภายใต้อาคารมูลค่ามหาศาลนั้น กลับมีเรื่องราวซ้ำซากที่น่าเศร้าของชายผู้ถูกขนานนามว่าเป็น "ยอดกุนซือ" หลายต่อหลายคนที่เดินเข้ามาด้วยความหวัง แต่กลับกลายมาเป็น "เอาชื่อมาทิ้ง"

นี่คือเรื่องราวของ ท็อตแน่ม ฮ็อทสเปอร์ สโมสรที่กำลังเผชิญกับวิกฤตอัตลักษณ์ครั้งใหญ่ และทำไมเก้าอี้กุนซือของพวกเขาถึงกลายเป็น "สุสาน" ในยุคปัจจุบัน

การ "คอสเพลย์" เป็นทีมยักษ์ใหญ่

ปัญหาของ สเปอร์ส ไม่ได้เริ่มที่แท็กติกในสนาม แต่มันเริ่มจาก "ภาพลักษณ์" ที่สโมสรพยายามจะเป็น

ในช่วง 7 ปีที่ผ่านมา สเปอร์ส เชื่อว่าพวกเขาได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับทีมยักษ์ใหญ่แล้ว และพวกเขาก็เริ่มทำในสิ่งที่ "ทีมใหญ่" เขาทำกัน นั่นคือการจ้างกุนซือชื่อดังอย่าง โชเซ่ มูรินโญ่ และ อันโตนิโอ คอนเต้ โดยหวังว่าจะได้ความสำเร็จแบบทางลัด

แต่ความจริงที่น่าเจ็บปวดคือ สเปอร์ส เพียงแค่ "คอสเพลย์" เป็นทีมใหญ่เท่านั้น

พวกเขาจ้างกุนซือราคาแพง แต่กลับไม่ยอมรับความจริงว่าขุมกำลังในมือนั้นจำเป็นต้องได้รับการโละทิ้งและสร้างใหม่อย่างจริงจัง พวกเขาโหยหาความสำเร็จในทันทีจนลืมไปว่ารากฐานที่ เมาริซิโอ โปเช็ตติโน่ เคยสร้างไว้นั้นค่อย ๆ ผุกร่อนไปตามกาลเวลา

ดอกผลของความตระหนี่ในคราบความยั่งยืน

ตลอด 25 ปีภายใต้การนำของ แดเนียล เลวี่ อดีตประธานสโมสร สเปอร์ส ถูกบริหารให้เป็นธุรกิจที่ยอดเยี่ยม แต่เป็นสโมสรฟุตบอลที่น่ากังขา

ตัวเลขผลประกอบการและรายได้มหาศาลจากการจัดคอนเสิร์ตหรือเกม NFL ในสนามใหม่ กลายเป็นสิ่งที่บอร์ดบริหารภาคภูมิใจ มากกว่าถ้วยรางวัลที่วางอยู่ในตู้ซึ่งมีเพียง 2 ใบตลอดสองทศวรรษ

ความล้มเหลวในการสนับสนุนกุนซือใน "จังหวะที่ควรทำ" คือจุดตายที่สำคัญที่สุด ในยุคของ โปเช็ตติโน่ สเปอร์ส เคยไม่ซื้อใครเลยนานถึง 518 วันในช่วงที่ทีมกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

ขณะที่ในยุคของ คอนเต้ แม้จะมีการทุ่มเงิน แต่นักเตะที่ได้มากลับไม่สามารถยกระดับทีมได้จริง จนนำไปสู่เหตุการณ์ "ระเบิดลง" ในห้องแต่งตัว และการด่านักเตะออกสื่อของกุนซือชาวอิตาลีที่ว่าสโมสรแห่งนี้มีวัฒนธรรมที่ยอมรับความพ่ายแพ้มาตลอดยี่สิบปี

วงจรเนื้อบด

บทวิเคราะห์จาก เดอะการ์เดี้ยนส์ ระบุไว้อย่างน่าสนใจว่า สเปอร์ส กลายเป็น "เครื่องจักรผลิตคอนเทนต์" ที่มีพล็อตเรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

กุนซือคนใหม่เข้ามา ปลุกความหวัง ผลงานดีในช่วงแรก จากนั้นความตึงเครียดเริ่มก่อตัว นักเตะเริ่ม "ตาสว่าง" และรับรู้ว่าพวกเขาสามารถทำให้กุนซือถูกปลดได้หากผลงานไม่เป็นใจ

นักเตะอย่าง คริสเตียน โรเมโร่ ถึงกับเคยออกมาวิจารณ์สถานการณ์ในสโมสรว่า "น่าละอาย" เมื่อทีมต้องตกอยู่ในสภาพหนีตกชั้นในฤดูกาล 2025/26

การเปลี่ยนผ่านจากกุนซือสายแท็กติกจ๋าอย่าง โธมัส แฟรงค์ มาสู่กุนซือขัดตาทัพอย่าง อิกอร์ ทูดอร์ จนถึงปัจจุบันที่ต้องฝากความหวังไว้กับ โรแบร์โต้ เด แซร์บี้ แสดงให้เห็นว่าสโมสรแห่งนี้ไม่มี "แผนระยะยาว" ที่ชัดเจนเลย นอกจากความพยายามจะเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ

ปลายทางที่สูญเสียจิตวิญญาณ

ในปี 2026 สเปอร์ส ไม่ได้สู้เพียงเพื่อถ้วยรางวัลที่พวกเขาโหยหา แต่พวกเขากำลังสู้เพื่อ "วิญญาณ" ของสโมสร

การแต่งตั้ง เด แซร์บี้ ท่ามกลางเสียงคัดค้านเรื่องจุดยืนส่วนตัวของเขาและปัญหาในอดีต คือภาพสะท้อนของความจนตรอก

เมื่อสโมสรเลือกที่จะทิ้งหลักการเพื่อแลกกับผลลัพธ์ในสนามที่ยังไม่รู้ว่าจะหมู่หรือจ่า ... บทสรุปของเรื่องนี้อาจไม่ใช่แค่เรื่องของกุนซือที่ "เก่งไม่จริง" แต่มันคือเรื่องของสโมสรที่ "บริหารไม่เป็น"

ตราบใดที่โครงสร้างเบื้องบนยังคงมองฟุตบอลเป็นเพียงส่วนประกอบของอสังหาริมทรัพย์ ต่อให้จ้างกุนซือเทวดามาจากไหน ลอนดอนเหนือแห่งนี้ก็ยังคงเป็น "สุสาน" ที่รอฝังชื่อเสียงของพวกเขาอยู่ดี

-ตัน กวาร์ดิโอล่า-