ไม้กอล์ฟหรือนกหวีด? : สำรวจทางแยกที่ยากลำบากของ จอห์น เทอร์รี่ กับความฝันสุดท้ายที่เดอะบริดจ์

"Captain-Leader-Legend" สามคำนี้ยังคงเด่นหราอยู่บนป้ายผ้าที่สแตมฟอร์ด บริดจ์ แต่วันนี้ดูเหมือนว่าคำนิยามเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียง "อนุสรณ์สถาน" ของยุคสมัยที่ผ่านพ้นไป

เมื่อ จอห์น เทอร์รี่ ชายผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของ เชลซี ออกมาระบายความในใจผ่านพอดแคสต์ Golf Life ของ จิมมี่ บูลลาร์ด ถึงความอัดอั้นที่เขาถูกมองข้ามจากสโมสรที่เขารักสุดหัวใจ

ประเด็นที่ว่ามานี้ไม่ใช่แค่เรื่องของตำนานที่อยากกลับบ้าน แต่มันคือภาพสะท้อนของ "รอยร้าว" ระหว่างจิตวิญญาณโอลด์สคูล กับโลกฟุตบอลยุคใหม่ที่ขับเคลื่อนด้วยโครงสร้างและตัวเลข ภายใต้การบริหารของกลุ่มทุน BlueCo

ใบประกาศ สวนทางกับ "โอกาส"

ปมดราม่าครั้งนี้เกิดขึ้นในช่วงรอยต่อหลังจากที่ เอ็นโซ มาเรสก้า แยกทางกับทีมเมื่อวันที่ 1 มกราคมที่ผ่านมา ในขณะที่ เชลซี กำลังมองหากุนซือขัดตาทัพก่อนจะแต่งตั้ง เลียม โรซีเนียร์ สโมสรเลือกที่จะดัน คาลัม แม็คฟาร์เลน โค้ชชุด U21 ขึ้นมาคุมทีมชั่วคราวในเกมพบกับ แมนฯ ซิตี้ และ ฟูแล่ม

สิ่งที่ทำให้ "เจที" รู้สึกจุกอกจนต้องออกมาพูด คือเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของสตาฟฟ์ชุด U21 นั้นด้วย แต่ชื่อของเขากลับถูกลบออกจากสารบบการตัดสินใจ

หากเรากางโปรไฟล์ดูจะพบความย้อนแย้งที่น่าสนใจ แม็คฟาร์เลน ถือใบอนุญาตเพียง UEFA B Licence ในขณะที่เทอร์รี่ถือ UEFA Pro Licence ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของยุโรป แถมยังมีประสบการณ์เป็นมือขวาให้ ดีน สมิธ ทั้งที่ แอสตัน วิลล่า และ เลสเตอร์ ซิตี้ มาแล้ว

"ผมไม่ได้โกรธนะ แต่มันคือความรู้สึกหงุดหงิดมากกว่า ชัดเจนว่าเจ้าของสโมสรหรือผู้อำนวยการกีฬาเป็นคนตัดสินใจพูดว่า ‘ไม่’ ที่จะไม่รวมผมเข้าไปด้วย แต่เหตุผลน่ะเหรอ ... ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" เทอร์รี่ กล่าว

ทำไมต้องเป็น "Yes Man"?

คำถามที่น่าสนใจของเรื่องนี้คือ ทำไม เชลซี ถึงเลือกโค้ชระดับ B Licence แทนที่จะเป็นตำนานที่มี Pro Licence?

เหตุผลเบื้องหลังที่สื่ออย่าง อีพีแอล อินเดกซ์ วิเคราะห์คือเรื่องของ "Tactical Continuity" หรือความต่อเนื่องทางแท็คติก ... แม็คฟาร์เลน คุมชุด U21 โดยใช้ระบบที่ถอดแบบมาจาก มาเรสก้า เป๊ะ ๆ ทำให้การเปลี่ยนผ่านเป็นไปอย่างราบรื่นและลดความเสี่ยง

แต่ในอีกมุมหนึ่ง มีการวิเคราะห์ที่แหลมคมกว่านั้น คือเรื่องของ "บารมี" บอร์ดบริหาร เชลซี ยุคปัจจุบัน อาจไม่ต้องการคนที่มีอิทธิพลต่อแฟนบอลและห้องแต่งตัวสูงเกินไปเข้ามาในช่วงวิกฤต เพราะหาก เทอร์รี่ คุมทีมแล้วผลงานดีแบบ "New Manager Bounce" ได้รับชัยชนะรัว ๆ มันจะกลายเป็นความกดดันมหาศาลต่อกุนซือคนใหม่อย่าง โรซีเนียร์ ทันที

การเลือก แม็คฟาร์เลน จึงเป็นการเลือก "ฟันเฟือง" ที่ควบคุมง่ายกว่าการเลือก "ไอคอน" ที่อาจจะไม่มีวันยอมเป็น Yes Man ให้ใคร

ความย้อนแย้งในตัวตนของ "JT"

อย่างไรก็ตาม ในฝั่งสโมสรเองก็มีรายงานว่าพวกเขา "งง" กับท่าทีของ เทอร์รี่ เช่นกัน เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือน เจ้าตัวเคยออกมาประกาศผ่านสื่อว่า "ปิดฉาก" เส้นทางโค้ชอาชีพไปแล้ว เพื่อหันไปใช้ชีวิตตีกอล์ฟและทำงานพาร์ทไทม์เป็นเมนเทอร์ในอะคาเดมี่เพียง 2 วันต่อเดือนเท่านั้น

"ผมสนุกกับชีวิตตอนนี้ ผมมีเวลาให้ครอบครัว ได้ตีกอล์ฟ และทำงานกับเด็ก ๆ ในอะคาเดมี่ ซึ่งมันลงตัวมากสำหรับผม" เทอร์รี่ เคยกล่าวไว้เมื่อเดือนสิงหาคมปีที่แล้ว

นี่คือความย้อนแย้งที่ ไซมอน จอร์แดน นักวิจารณ์ฝีปากกล้าตั้งข้อสังเกตว่า เทอร์รี่ มีความ "กระหาย" ที่จะเป็นผู้จัดการทีมจริง ๆ หรือแค่อยากเป็นผู้จัดการทีม เชลซี? เพราะในขณะที่ตำนานคนอื่น ๆ อย่าง แฟรงค์ แลมพาร์ด หรือ ไมเคิ่ล คาร์ริค ยอมออกไปลุยไฟในลีกรองเพื่อเก็บชั่วโมงบิน แต่ เทอร์รี่ กลับปฏิเสธโอกาสเหล่านั้นและรอคอยเพียงแค่เสียงเรียกจาก "บ้าน" ที่เขาเคยสร้างมา

เรื่องราวของ จอห์น เทอร์รี่ กับ เชลซี ในวันนี้ จึงไม่ใช่แค่เรื่องของการจัดตัวสตาฟฟ์ แต่มันคือบทเรียนว่าในโลกฟุตบอลระดับองค์กรที่เขาว่ากันว่า "บารมีกินไม่ได้ และตำนานอาจไม่มีที่ยืน"

เชลซี ภายใต้กลุ่มทุนใหม่เลือกที่จะเชื่อใน "ระบบ" มากกว่า "บุคคล" พวกเขาต้องการโครงสร้างที่ไหลลื่นไปตามดาต้าและการวางแผนระยะยาว มากกว่าจะพึ่งพิงจิตวิญญาณของผู้ชนะในอดีต

สุดท้ายแล้ว หาก เทอร์รี่ ยังอยากจะทำให้ความฝันในการคุมทีม เชลซี เป็นจริง เขาอาจจะต้องยอมทิ้งไม้กอล์ฟแล้วออกไปพิสูจน์ตัวเองข้างนอกเปรี้ยงปร้างเหมือนที่คนอื่นทำ เพราะในยุคสมัยนี้ ... ลำพังแค่คำว่า "Captain-Leader-Legend" มันอาจไม่เพียงพอที่จะเปิดประตู สแตมฟอร์ด บริดจ์ อีกต่อไป