คอลัมน์ : จากปากกายอดทอง โดย.. ยอดทอง
ทรงศิลป์ ยาโสภา
11/09/2012 11:13:25 น.


ทรงศิลป์ ยาโสภา คงจะไม่ใช่คนที่แฟนซอคเก้อร์ รู้จักหรอกครับ
             
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่จากไปเมื่อไม่กี่วันมานี้ ในวัยหกสิบเก้าปี ถึงวันนี้ก็คืนร่างเป็นธุลี สู่มารดรธรรมชาติแล้ว ที่วัดสุ่นประชาสรรค์
             
ผมเรียกเขาว่า "พี่เปี๊ยก" มานับตั้งแต่ผมเริ่มทำงานเป็นนักข่าวกีฬาเมื่อวัยย่างยี่สิบที่หนังสือพิมพ์บ้านเมือง ด้วยเขาเป็นช่างภาพรุ่นพี่ที่อยู่ก่อนหน้า นัยว่าเป็นกลุ่มลูกน้องของ บก.มานะ แพร่พันธุ์ มานับแต่ยุคหนังสือพิมพ์ พิมพ์ไทยสมัยอยู่ดินแดงเมื่อกว่าสี่สิบปีก่อน แล้วเป็นชุดบุกเบิกของหนังสือพิมพ์บ้านเมือง
            
ความจริงแล้วช่างภาพประจำข่าวกีฬาคือ "เฮียเหน่ง" มนตรี ชื่นสินธุวล (จากไปหลายปีแล้ว เลือกหาความตายของตัวเองอย่างคลาสสิกในวัยหกสิบกว่าๆ ด้วยการถีบจักรยานนายเสือหมอบไปเรื่อยๆ แถวบางนาถิ่นเกิด เหนื่อยนักก็พักเถอะ นั่งคอพับหมดลมไปข้างๆ รถจักรยานแสนรักนั่นแหละ) แต่บางครั้ง พี่เปี๊ยก ทรงศิลป์ ก็มาถ่ายกีฬาแทนบ้าง จึงพอเป็นที่รู้จักในกลุ่มนักข่าวกีฬา ในยุคกระโน้นจนมาถึงช่วงหลังๆ อยู่ในกลุ่มนักข่าวกีฬาอาวุโสข้ามสองสามทศวรรษแล้ว
           
พี่เปี๊ยกเป็นอีกคนหนึ่งที่อยู่ในวิถีโลกของนักข่าวยุคเก่าล้วนๆ ผ่านชีวิต มองเห็นเพื่อนๆ ในโลกใบนั้นจากไปทีละคนสองคน...จนถึงวาระตัวเอง
           
คนกลุ่มนี้รังแต่หมดไปเรื่อยๆ ตามอายุกาลเวลา สำหรับผมแล้ว เป็นเรื่องน่าเศร้า ด้วยรู้สึกสูญเสีย
        
สูญเสียนี่ไม่ใช่ชีวิตคนนะครับ เพราะเราจะห้ามความตายได้อย่างไร
            
แต่เสียดายความเข้มข้นแห่งชีวิตที่เป็นเอกลักษณ์ของวิถีคนหนังสือพิมพ์ วลีที่ว่า ชีวิตเปื้อนคราบน้ำหมึก ล้วนเกิดมากับกองกระดาษหนังสือพิมพ์  เม็ดเหงื่อมาจากการทำงานล้วนๆ อดมื้อกินมื้ออย่างไร ก็คนหนังสือพิมพ์ ที่เปรียบฉายา "นกน้อยในไร่ส้ม" ที่ไม่มีแล้วในยุคใหม่นี้
            
ช่างภาพสมัยก่อน ฝีมือต้องเนี้ยบสุดๆ นิ้วที่กดชัตเตอร์มาจากความก่ำประสบการณ์และสำนึกในหน้าที่
            
ถ่ายภาพกีฬา ถ้ากดเกินสิบภาพในไฟต์หนึ่ง เป็นต้องโดน บก.เรียกเข้าห้องเย็นแล้ว โดนด่าภาษาพ่อขุนราม..พ่อมึงเป็นเจ้าของบริษัทขายฟิล์มหรือ มึงถลุงอย่างนี้ยังสะเออะเสือกเป็นช่างภาพ มึงไปเป็นช่างเรียงเถอะ.. เพราะสมัยก่อน ถ่ายรูปต้องใช้ฟิล์มครับ ฟิล์มทุกเฟลมคือเงินค่าใช้จ่าย ที่หัวหน้ากอง บก.ต้องควบคุมต้องรับผิดชอบ
            
สมัยนี้กล้องดิจิตอล จะกดเป็นร้อยเป็นพันก็ทำไปเถอะ ถ้ามึงขยันถ่าย (และขยันดีลีท)
            
ชีวิตมันถึงเข้มกว่ากัน และยังเป็นชีวิตลูกผู้ชายที่คลาสสิกกว่ากันเยอะไงครับ
        
พี่เปี๊ยกตัวเล็กสมชื่อ เสียงแหลม บ้าจี้ มักโดนแกล้งเป็นประจำในหมู่เพื่อนอาชีพเดียวกัน รุ่นเดียวกัน
         
พี่เปี๊ยกไปถ่ายภาพกีฬาซีเกมส์สมัยโน้น มีโพยมาให้กองข่าวกีฬาว่าไปถ่ายอะไรมาบ้าง
        
ยิงปืนสั้น พี่เปี้ยกก็เขียน ยิงปืนพก กรีฑาพุ่งแหลน พี่เปี๊ยกก็เขียน แข่งพุ่งหอก ขว้างจักร พี่เปี๊ยกก็เขียน ขว้างจาน
       
ไอ้ที่แรงที่สุดขนาด พี่หมิ่น สุรินทร์ ลีลาวัฒน์ หน.ข่าวกีฬา (ล่วงลับนานแล้ว) ถึงกับโวย "ไอ้เปี๊ยกมึงถ่ายรูปอะไรมา เขียนโพยให้กูตีความ กูยอมหมด แต่นี่มันอะไรวะ แข่งว่ายน้ำ ท่ากระเด้าน้ำ"
    
พอพี่เปี๊ยกอธิบาย พวกถึงบางอ้อว่า เป็นท่าว่ายกบ (ว่ายน้ำท่ากรรเชียง มิเป็นท่ากระเด้าลม ของพี่เปี๊ยกเรอะ)
       
ผมไม่ได้พบพี่เปี๊ยกเป็นสิบกว่าปี นับแต่หมดยุค บก.มานะ แพร่พันธุ์ ทำหนังสือพิมพ์บ้านเมือง คนรุ่นเก่าเลือดเก่าก็แยกย้ายกันไป ล้มหลายตายจาก ภาพของพี่เปี๊ยกในความทรงจำของผม จึงไม่เปลี่ยนจากวัยหฤหรรษ์นั้น และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป เหมือนกับหลายๆ คนที่ผมเก็บไว้ในลิ้นชักความทรงจำ
     
คุณๆ อาจไม่รู้จัก พี่เปี๊ยก ทรงศิลป์ ยาโสภา เพราะเขาก็เพียงคนเล็กๆ ธรรมดาสามัญคนหนึ่ง
       
และที่ผมเขียนมาหนึ่งคอลัมน์นี้ ก็ขออนุญาตนะครับ
       
เพราะนับแต่นี้ชื่อของคนธรรมดาๆ อย่างพี่เปี๊ยก ทรงศิลป์ ก็คงไม่มีใครเขียนถึง กล่าวถึง
        
ของเก่านั้นเรายังสามารถเก็บไว้เป็นวัตถุ ของวินเทจ ของแอนทีคคลาสสิก เอามาขัดเช็ดให้มลังเมลืองยามคิดถึงอดีตได้
       
แต่คนเรา ตายแล้วก็ตายจาก ไม่เหลืออะไร นับวันจะถูกลืมเลือน
        
ผมจึงไม่ละเลย เขียนระลึกถึงใครในโลกใบเก่า ที่เคยรู้จัก แล้วจากไปไงครับ
      
-ยอดทอง-
คอลัมน์อื่น ๆ
Comment


นามปากกา : ยอดทอง

จำนวนเรื่อง : 233
All post : 1,873
All view : 1,450,373
คอลัมน์ จากปากกายอดทอง

© Copyright 2010 www.siamsport.co.th
All rights reserved.Siam Sport Syndicate Public Co.,Ltd.
เกี่ยวกับบริษัท | ติดต่อเรา | ลิขสิทธิ์ | ร่วมงานกับเรา | ลงโฆษณา
ติดต่อโฆษณา 02-508-8263