พักครึ่งฤดูกาลของฟุตบอลไทยพรีเมียร์ลีกจึงเป็นอะไรที่แปลกกว่าลีกอื่นๆ ตรงที่พักกันแค่ 2 วันแล้วเตะต่อเลย เรื่องของการซื้อตัวผู้เล่น หรือจำหน่ายถ่ายเทออกไป ก็เลยต้องทำไปด้วยในระหว่างการแข่งขันปลายๆ เลกแรกจนถึงต้นเลกสอง

 

        ตลาดซื้อขาย รอบนี้อาจจะไม่มี "บิ๊กดีล" ซื้อขายนักเตะระดับบิ๊กเนมให้ฮือฮา เท่าไหร่ไฮไลต์ก็คงอยู่ที่บรรดาทีมหัวตาราง ที่มีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างคึกคักหน่อย



        "กิเลนผยอง" เอสซีจี เมืองทองฯ ที่ผลงานดีอยู่แล้วเน้นผู้เล่นมาเติมในตำแหน่งที่ขาด อย่าง เอดิวัลโด้ เฮอร์โมซ่า หัวหอกชาวโบลิเวียก็เอามาสแปร์เกมรุก, ธฤติ โนนศรีชัย มาแทนการจากไปของ ณัฐพร พันธุ์ฤทธิ์, อัมรินทร์ เยาว์ดำ เก็บไว้เผื่อ กวิน เจ็บ การเติมของเมืองทองฯผมมองว่า เป็นการปรับทัพแถว 2 เปลี่ยนโฉมตัวสำรองนิดหน่อยมากกว่า

 

        ชลบุรี เอฟซี ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนักแค่เรียกเด็กเก่า อาทิตย์ สุนทรพิธ และ เจษฎากรณ์ เหมแดง กลับจากให้วัวชน ยืมตัว แล้วปล่อย ลูโดวิด ทาคาม ไปให้พัทยา คนอื่นๆที่ไม่ค่อยได้ใช้งานก็ปล่อยไปหลายทีม อาจจะมีสีสันขึ้นบ้างหาก "โค้ชเฮง" ไว้ใจ อาทิตย์ ให้ลงเล่นบ่อยๆ ก็มีโอกาสเป็นทีเด็ดของฉลาม

 

        บางกอกกล๊าส ยังเป็นเจ้าบุญทุ่ม เปลี่ยนเยอะที่สุดทีมหนึ่งในครึ่งทางนี้ ทั้ง จอร์จี้ ชิมาคูริดเซ่ จากทีทีเอ็ม เชียงใหม่, นิรุจน์ สุระเสียง จากเวียดนาม, ศิวพงศ์ เจริญศิลป์ ตัวทีเด็ดฟรีคิกจากพัทลุง, เอกพันธ์ อินทเสน จากบีอีซีที่ปล่อยออกไปก็เด็ดๆ เหมือนกันทั้ง สุธี สุขสมกิจ ไปสุพรรณฯ, วิชะยา เดชมิตร ไปมังกรไฟ ถือว่ากล้าเปลี่ยน และน่าจะมีอะไรใหม่ๆ ให้เห็นในเลกสอง

 

        บีอีซีก็ทั้งเปลี่ยนและปล่อยเยอะ ได้ วิชะยา, ณัฐพร, อมร ธรรมนาม เข้ามาปล่อย พิชิต ใจบุญ, นฤพล อารมณ์สวะ, เจษฎา จิตสวัสดิ์ ซึ่งไม่ค่อยได้ใช้งานออกไป

 

        ที่ไม่ฮือฮาอย่างที่คิดเห็นทีจะเป็นบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดซึ่งปกติมักจะมี "บิ๊กดีล" อยู่เสมอ แต่คราวนี้การได้ แอนโทนี่ อำไพพิทักษ์วงษ์ ลูกครึ่งจากซานโฮเซ่ก็ยังไม่ลงตัวนัก ตัวต่างชาติทั้ง อัสคาร์ จาดิเกรอฟ, มาร์โก เซฟโควิช ก็ยังเทียบไม่ได้กับยุคแรกๆที่ได้ อาเชียมปง หรือ โอแฮนด์ซ่า มา จึงไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงปราสาทสายฟ้าได้มากมายนักในเลกสอง

 

        ซื้อขายตัวก็ว่ากันไปครับ ใครจะซื้อผิด หรือ ซื้อถูก ผลงานเท่านั้นที่จะเป็นตัวบ่งบอก แต่สิ่งที่เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างหนึ่งในระหว่างเปิดตลาดซื้อขายผู้เล่น คือพัฒนาการใหม่ของนักเตะไทยที่วันนี้ มีราคา มี "ค่าตัว" แต่กำลังทำตัวเองให้อยู่ในภาวะที่น่ากลัว นั่นก็คือ มีนักเตะหลายรายที่ทำตัวเป็น "รจนาเลือกคู่"
 


        ก็ไม่แปลกนัก และถือว่าเป็นสิทธิ์ของนักเตะที่จะเลือกทีมที่ดีที่สุดให้กับตัวเอง หรือ เลือกสโมสรที่ให้ผลประโยชน์กับตัวเองมากที่สุดก่อนจะจรดปากกาเซ็นสัญญา แต่ที่แปลก และ อันตรายก็คือ วันนี้มีนักเตะบางคน เร่ขายตัวเอง ทีเดียว 4-5 สโมสร ยกโทรศัพท์ โทร.เจรจาเอง ให้สโมสรยื่นข้อเสนอที่สูงที่สุดมาให้

 

        นั่นก็ยังไม่เท่าไหร่ หมอนี่ และอีกหลายๆ คนดันทะลึ่ง ทำตัวเป็นหมูไม่กลัวน้ำร้อน ด้วยการกำขี้ดีกว่ากำตดรับเงินค่าตัวล่วงหน้าจากสโมสรที่ตกลงกันไว้มาแล้วเป็นเงินหลายแสนบาท...วันหนึ่งเมื่อติดต่อกับอีกทีมที่ยื่นข้อเสนอให้มากกว่า ตามประสาคนโลภที่ไม่มีสัจจะ ก็ตาโตตามเงิน ไปตกลงรับข้อเสนอใหม่อีก บางคนใช้เงินมัดจำหมดไปแล้ว ไม่มีเงินไปคืนคนเก่า บางคนจะเอาเงินไปคืนแต่คนจ่ายเขาไม่รับ เพราะตกลงกันแล้วว่าจะย้ายมา เงินก็โอนให้แล้ว จะมาเบี้ยวแล้วคืนเงินอย่างนี้ได้ไง

 

        บางรายหนักกว่านั้นอีก ทำไปได้ยังไง คนเดียวเซ็นสัญญากับ 2 สโมสร ห่างกันแค่วันเดียว ถ้าสำหรับวงการฟุตบอล นี่คือความไม่เป็นมืออาชีพ ในต่างประเทศต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายกันยับเยิน

 

        แต่ถ้าในวงการนักเลง วงการนักเลือกตั้งอย่างฟุตบอลแบบไทยๆ ก็ต้องบอกว่า นี่คือการ "หักหลัง" ทำนองเดียวกับรับเงินไปแล้วแต่ไม่ลงคะแนนให้

 

        โทษของมันเป็นอย่างไร บรรดาหัวคะแนนท้องถิ่นรู้ดี จนไม่มีใครกล้าเบี้ยว...แต่ผมเข้าใจว่า นักบอลไทยยังรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ถึงได้กล้าทำขนาดนี้ ถ้ายังซ่า ยังโลภ ไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้ สักวัน "ไข้โป้ง" จะถามหา!!

     
                                                                          ปูเป้