น่าเสียดายแทน นอร์ ฮุสเซน อัล-มัลกี้ นักวิ่งกาตาร์วัย 17 ปี ซึ่งต้องออกจากการแข่งขัน ลอนดอน เกมส์ 2012 เพราะเจ็บบริเวณขาขวา ระหว่างลงแข่งรอบคัดเลือกวิ่ง 100 เมตรหญิง ทั้งๆออกสตาร์ทไปได้แค่ 15 เมตร และเป็นหนึ่งในสตรีกลุ่มแรกของประเทศที่มาแข่งโอลิมปิก


นอร์ ฮุสเซน อัล-มัลกี้ ได้มาแข่งไม่กี่นาที ก็ยังดีกว่าไม่ได้มา

กาตาร์, ซาอุดี อาระเบีย และ บรูไน เป็น 3 ประเทศที่เพิ่งส่งผู้หญิงมาชิงชัยในศึกโอลิมปิกครั้งแรก นอกจาก อัล-มัลกี้ นักกีฬากาตาร์ชุดประวัติศาสตร์อีก 3 คน คือ บาห์ยา มันซูร์ อัล-ฮาหมัด วัย 20 ปี ที่ลงแข่งปืนยาวอัดลมระยะ 10 เมตรหญิง กับปืนยาว 3 ท่า 50 เมตรหญิง, นาดา โมฮัมเหม็ด วาดา อรักญี วัย 17 ปี แข่งว่ายน้ำฟรีสไตล์ 50 เมตรหญิง รวมถึง อายา โมฮัมเหม็ด วัย 18 ปี ซึ่งแข่งเทเบิ้ลเทนนิสหญิงเดี่ยว ทางด้าน ซาอุดี มี โวจ์ดาน ชาเฮอร์คานี่ สาววัย 16 ปีที่ต้องต่อสู้ทางการเมือง และศาสนาในประเทศบ้านเกิด ก่อนได้รับอนุญาตให้แข่งขันยูโด รุ่นบุคคลหญิง น้ำหนักมากกว่า 78 กิโลกรัม โดยสวมหมวกคลุมศีรษะคล้ายคลึงกับนักว่ายน้ำ ขณะ ซาราห์ อัตตาร์ วัย 19 ปี และมีสัญชาติอเมริกัน ไม่มีปัญหาสำหรับการแข่งวิ่ง 800 เมตรหญิง เพราะอาศัยอยู่ที่ลอส แอนเจลีส สำหรับ บรูไน ส่ง มาซิอาห์ มาฮูซิน วัย 19 ปี มาแข่งวิ่ง 400 เมตรหญิง


มาซิอาห์ มาฮูซิน นักวิ่งวัย 19 ปี หนึ่งเดียวของบรูไน

สตรีมุสลิม ไม่ค่อยมีโอกาสเล่นกีฬาหลากหลายชนิด เพราะศาสนาอิสลามระบุให้ผู้หญิงคลุมฮิญาบ ปกปิดร่างกายให้มิดชิด เป็นการสำรวม โดยมากเปิดเผยแค่ใบหน้ากับฝ่ามือ การปิดจนเหลือแต่ดวงตา ก็เพื่อป้องกันตนเองจากความไม่ดีทางสังคม (ฟิตนะห์) จะใช้สีอะไรก็ได้ตราบใดที่ปกปิดเอาเราะฮ์ (ส่วนซึ่งไม่อนุญาตให้เปิดเผย) ไม่คล้ายกับเสื้อผ้าผู้ชาย ไม่รัดรูป หรือบางจนเกินไปจนเปิดเผยสัดส่วนเรือนร่างของเธอ หลายรายเลือกใส่สีดำไม่ใช่เพราะกฏบังคับ แต่เพราะมันออกห่างจากการตกแต่งมากสุด สมาคมกีฬาหลายประเทศ ก็ไม่อนุญาตให้ผู้หญิงสวมฮิญาบด้วยซ้ำ และบางคนยินดีไม่ลงแข่งขันถ้าไม่มีฮิญาบคลุม ปัจจุบันหลายประเทศอนุญาตให้ใส่ชุดที่เหมาะสมมากขึ้น แต่การคลุมฮิญาบของสตรีในแถบตะวันออกกลางจะไม่เหมือนกัน บางแห่งเรื่องการถอดฮิญาบเป็นการละเมิดกฏหมายด้วยซ้ำ


กีฬาหลายชนิด สตรีมุสลิมก็สามารถสวมฮิญาบลงแข่งได้อย่างไม่ลำบาก

การได้มาแข่งโอลิมปิกสำหรับผู้หญิงมุสลิมหลายราย ถือเป็นความสำเร็จที่อาจมีคุณค่ามากกว่าเหรียญทอง เปรียบเสมือนได้ชนะอุปสรรคทางการเมือง สังคม ศาสนา และการกีฬา แม้ ตาห์มินา โคฮิสตานี่ จากอัฟกานิสถาน ไม่ผ่านรอบคัดเลือกวิ่ง 100 เมตรหญิง แต่กลายเป็นแรงบันดาลใจสำหรับเด็กๆในประเทศอีกหลายคนที่ชอบเล่นกีฬา หรืออยากเอาดีทางด้านนี้ เพราะสามารถลงแข่งทั้งๆสวมฮีญาบ เพื่อให้สอดคล้องกับกฎหมายอิสลาม แม้เพื่อนร่วมชาติจำนวนไม่น้อย ยังคงมีความเชื่อว่าผู้หญิงไม่ควรได้รับอนุญาตให้เล่นกีฬา แต่พวกเธอแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่จะรักษาศักดิ์ศรีความเป็นผู้หญิง โดยไม่ให้ผิดหลักศาสนา แม้ไม่สามารถชนะใครเลย สร้างสถิติใหม่ๆ หรืออยู่จนจบการแข่งขัน อย่างน้อยก็ยังได้มาเข้าร่วม เป็นส่วนหนึ่งของมหกรรมกีฬาแห่งมวลมนุษยชาติ การเห็นผู้หญิงมุสลิมลงแข่งโดยมีฮิญาบ ถือเป็นอีกก้าวหนึ่งของโอลิมปิกด้วยเช่นกัน


โวจ์ดาน ชาเฮอร์คานี่ ต้องต่อสู้ทางการเมือง และศาสนาในประเทศบ้านเกิด เพื่อให้ได้มาแข่งโอลิมปิก

กฏหมายของ ซาอุดี ที่ห้ามผู้หญิงขับรถ หรือออกจากบ้านโดยไม่มีมะฮ์รอม (ผู้ดูแล) ที่เป็นผู้ชายเดินทางด้วย ยังคงอยู่ต่อไปโดยไร้ผู้แตะต้อง แต่ ชาเฮอร์คานี่ สามารถลงแข่งกีฬาในรายการซึ่งยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ต่อหน้าคนหลายล้านทั่วโลก และพอกลับบ้านประเทศ อาจถูกคนกลุ่มหนึ่งมองเป็นผู้หญิงไม่ดี ขนาดครอบครัวยังเคยถูกข่มขู่ และดูหมิ่น ตั้งแต่ก่อนเธอมาอังกฤษแล้ว แต่กรณี ชาเฮอร์คานี่ คงทำให้เกิดมุมมองใหม่ๆที่อาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในอนาคต ชะตากรรมของ โคฮิสตานี่ ที่ผ่านมาก็ไม่ต่างจากกันมากนัก ตอนซ้อมที่สนามกีฬาในกรุงคาบูล เคยโดนผิวปากล้อเลียน และติติง ทั้งๆเธอกำลังเตรียมพร้อมเพื่อเป็นตัวแทนของชาติในเวทีกีฬาโลก จากนี้มันอาจเปลี่ยนแปลงไม่ได้หมดทุกเรื่อง หรือเกิดขึ้นโดยทันที แต่มันก็ยังดีกว่าที่ไม่ทำอะไรเลย แล้วปล่อยสถานการณ์ทุกอย่างเหมือนเดิมต่อไป


ตาห์มินา โคฮิสตานี่ จากอัฟกานิสถาน เพียงแค่ได้มาแข่งโอลิมปิก ก็ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว

มีเนื้อเพลง "A Change Is Gonna Come" ของ แซม คุ๊ก ที่ว่า "there been times that I thought I couldn't last for long. But now I think I'm able to carry on. It's been a long, a long time coming. But I know a change gonna come, oh yes it will" นักกีฬาสาวมุสลิมหลายคนก็น่าจะเชื่อเช่นนั้นเหมือนกัน