วันก่อนเขียนเรื่องทีมชาติไทย เขียนถึงความสำเร็จของญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ ในโอลิมปิกเกมส์ครั้งนี้ แล้วก็ร่ายยาวมาถึงทีมชาติไทยก่อนจะได้บทสรุปว่าปัญหาต่างๆ ที่ทำให้ทีมไทยไม่ประสบความสำเร็จในเกมระดับนานาชาติช่วงหลัง ส่วนหนึ่งมาจากนักเตะทีมชาติไทยขาดความภาคภูมิใจในการเล่นให้กับทีมชาติ
ประโยคคลาสสิก สมัย 20 ปี ที่แล้วในวงเหล้าของนักเตะทีมชาติรุ่นเก่าที่ว่า "ภูมิใจขึ้นรถเมล์ได้หรือเปล่าวะ? ลองไปบอกกระเป๋าว่ากูนักบอลทีมชาติแล้วไม่จ่ายตังค์สิ!!! มันจะได้ถีบลงรถไม่ทัน"
เพราะกระแสฟุตบอลลีกที่กำลังมาแรง รายได้จากสโมสรมหาศาล ไม่ใช่ไม่รักชาติแต่เมื่อต้องเลือกระหว่างปากท้องกับความภูมิใจในการเล่นทีมชาติ นักเตะส่วนใหญ่ก็จะเลือกสโมสร ที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำเลี้ยงตัวเองและครอบครัว
เราจึงเห็นนักเตะเก่งๆดังๆ หลายคนเล่นให้ทีมชาติสลึงเดียว แต่เล่นกับสโมสรเกินร้อย แล้วจะทำยังไง? สมาคมฟุตบอลฯ คงไม่มีปัญญาไปจ่ายค่าเหนื่อยให้นักเตะมาเล่นทีมชาติได้เท่าสโมสรหรอก ถึงจ่ายได้ก็ไม่ใช่วิถีทางที่ถูกต้อง...สิ่งที่สมาคมฟุตบอลฯ ต้องทำคือสร้างความภาคภูมิใจ ให้นักเตะรู้สึกถึงเกียรติยศ และชื่อเสียงที่ตัวเอง และครอบครัวจะได้รับมากที่สุด
สมาคมฟุตบอลฯ อยากได้ใจจากนักเตะทีมชาติ ก็ต้องให้ใจกับนักเตะทีมชาติก่อนเช่นกัน วันนี้เวลาที่ทีมชาติไทยลงแข่งขันที่สนามศุภชลาศัย หรือสนามราชมังคลากีฬาสถาน ภาพที่คนวงการฟุตบอลเห็นจนชินตา ก็คือบรรดาอดีตนักเตะทีมชาติรุ่นเก่าๆตั้งแต่ 30-40 ปีที่แล้วจนกระทั่ง 10 กว่าปีที่ผ่านมา บางคนคุ้นหน้าคุ้นตา พอเกิดทัน บางคนไม่เคยเห็นหน้า แต่ได้ยินแล้วร้องว้าว!!! นี่เป็นอดีตซูเปอร์สตาร์ทีมชาติยุคพ่อเราเลยนี่หว่า
อดีตทีมชาติเหล่านั้นมักจะมายืนคอยคนรู้จัก ทั้งเจ้าหน้าที่สมาคม, นักข่าว, คนคุ้นเคยในวงการ อยู่หน้าประตูทางเข้า เพื่อขอบัตรฟรี ซึ่งเป็นภาพที่อนาถมาก สิ่งที่ควรจะเป็นคือ อดีตนักเตะทีมชาติเหล่านี้ต้องมี
"บัตรทีมชาติ" ที่ใช้ดูฟุตบอลทีมชาติไทยลงแข่งขันได้ฟรีตลอดชีวิต เผลอๆ ต้องเอื้อไปถึงพ่อแม่, ลูกเมียเขาด้วย เพื่อตอบแทนที่ครั้งหนึ่งพวกเขายอมเสียสละให้หัวหน้าครอบครัวมาเล่นฟุตบอลทีมชาติไทย
จะให้สวย ผมว่าทุกเกมที่ทีมไทยลงแข่งในบ้านต้องมีประตูทีมชาติ "NATIONAL GATE" ให้อดีตทีมชาติได้เดินเข้าสนามอย่างสง่าผ่าเผย อวดเพื่อนลูก ได้ว่า พ่อตูเป็นอดีตทีมชาตินะโว้ย ทางเดินเข้าเล็กๆ แบบนี้ไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย ป้ายเล็กๆแผ่นหนึ่ง แต่เป็นทางแห่งเกียรติยศที่มีคุณค่าทางใจมหาศาล
สมาคมฟุตบอลไทยเรามีน้ำใจพอสมควรเวลาอดีตนักเตะทีมชาติป่วย หรือตาย เราจะเห็นว่า สมาคมฟุตบอลไทยจะรับเป็นเจ้าภาพให้คืนหนึ่ง และมอบเงินก้อนหนึ่งให้กับครอบครัว
แต่ผมว่านั่นไม่ยั่งยืนให้ตอนตายยังไงก็มองไม่เห็นเหมือนตอนเป็น ปีๆหนึ่งสมาคมมีคนอยากเข้ามาเป็นสปอนเซอร์เต็มไปหมด เอาโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งซิครับเข้ามาสนับสนุนแล้วแลกบราเธอร์กัน โรงพยาบาลได้โฆษณา สมาคมไม่ต้องไปเอาเงินสดเขาหรอก เอาเป็นสิทธิ์ในการรักษาพยาบาลฟรีให้กับอดีตทีมชาติทุกคน พวกเขาได้รักษาตัวฟรียามไม้ใกล้ฝั่ง ผมว่ายังไงก็ดีกว่าเงินใส่ซองทำบุญยามอยู่ในโลง
มีสิทธิอีกหลายอย่างที่สมาคมฯ สามารถตอบแทนให้กับผู้เสียสละเล่นให้กับทีมชาติได้ โดยไม่ต้องใช้เงิน อย่างอาชีพหลังเลิกเล่นฟุตบอล สมาคมฯ ต้องเปิดโอกาสในการให้อดีตทีมชาติเข้าอบรมโค้ชที่สมาคมฯ จัดขึ้นก่อนบุคคลอื่นๆ การพิจารณาโค้ชทีมชาติก็เช่นเดียวกันต้องให้โอกาสกับ คนที่เคยเสียสละเล่นให้ทีมชาติมาก่อน
หากทำได้อย่างนี้ ทำให้นักเตะทีมชาติวันนี้รู้สึกได้ว่า เล่นทีมชาติแล้วได้อะไร เกียรติยศ ความภาคภูมิใจ ทำให้ชีวิตดีๆ เกิดขึ้นได้หลังเลิกเล่นฟุตบอล
อย่างอังกฤษ นักเตะค่าตัวเป็นพันล้าน หมื่นล้าน แต่ทุกคนยังปรารถนาจะเล่นทีมชาติ ด้วยความภาคภูมิใจ เอฟเอ อังกฤษ เข้าใจในจุดนี้ดีทำหอเกียรติยศ เก็บข้อมูล ประวัตินักเตะทีมชาติทุกคนเป็นร้อยๆปี มีหมวกให้สะสม เป็น Cap ที่บ่งบอกถึงจำนวนนัดที่ติดทีมชาติ มีการเสนอชื่อขอพระราชทานเครื่องราช พวกเขาให้ในสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้กับนักบอล
นักเตะก็มีความฝันจะรับใช้ชาติ ด้วยความเต็มใจและตั้งใจ หากสมาคมฟุตบอลไทยทำได้อย่างนี้ ไม่ต้องห่วงว่านักเตะจะเล่นลืมสมาคมฯ ไม่ต้องกังวลว่านักบอลจะไม่เต็มที่ ใส่เต็มร้อยทั้งร่างกาย และหัวใจ ยามมีเสื้อธงไตรงค์ติดหน้าอก จะแพ้ หรือชนะก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่คนไทยรับได้
ปูเป้