ได้รับเสียงปรบมือเกรียวกราวแทบจะทุกครั้งที่สามารถทำแต้มได้บอลสั้นหน้าเนต ถือเป็นอีกหนึ่งสีสันที่เกิดจากความมุมานะของเขาคนนี้ ''ตี๋'' สงกรานต์ ชัยต้น นักตบลูกยางหนุ่มจาก มรภ.สวนดุสิต ที่พกร่างอวบอั๋นลงสนามชิงชัยศึกวอลเลย์บอลถ้วย ก
แม้ทีมเขาจะพลาดคว้าอันดับที่ 3 ของรายการแต่อย่างน้อยทำให้เห็นความพยายามสู้ของผู้เล่นทุกๆ คน โดยเฉพาะ ''ตี๋'' ซึ่งอาจจะเรียกได้ว่าเป็นตัวเปลี่ยนเกมคนให้กับ มรภ.สวนดุสิต แม้ว่า ''ตี๋'' จะแบกน้ำหนักตัวมากถึง 115 กิโลกรัม ทว่าด้วยความสูง 187 เซนติเมตรทำให้มีความกระฉับกระเฉง สามารถกระโดดตบได้ไม่ต่างจากผู้เล่นที่มีน้ำหนักตัวน้อยกว่า
บุคลิกของ ''ตี๋'' เมื่ออยู่ในสนามเรียกรอยยิ้มให้เพื่อนร่วมทีมและผู้ชมอยู่บ่อยครั้งและมันไม่ได้ทำให้เขาขัดเขินแต่น้อยหากแต่เจ้าตัวยิ้มรับ โดยเฉพาะเวลาที่ ''ตี๋'' ทำแต้มสำคัญๆ หรือได้แต้มในจังหวะเกมขลุกขลิกยิ่งเพิ่มความมั่นใจให้เขามากขึ้นอีก
เรียกว่าน้ำหนักตัวไม่ได้เป็นอุปสรรคไม่ว่าจะทางกายหรือทางใจต่อการเล่นกีฬาวอลเลย์บอลของ ''ตี๋'' สงกรานต์ แม้แต่น้อยเพราะทุกครั้งที่ลงสนามเขามี ''ความสุข'' มากกว่าที่จะเสียเวลามานั่งคิดว่าตัวเองเล่นไม่ได้หรือทำได้ไม่ดีเท่าคนอื่นๆ หากแต่เขาตั้งใจและพยายามทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ
แม้เป้าหมายการเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติไทยอาจยากที่จะเป็นไปได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ละทิ้ง ''ความฝัน'' และพยามยามใช้แรงบันดาลใจจากพ่อและแม่เป็นแรงขับเคลื่อนให้ตัวเองยืนอยู่ในพื้นยางได้อย่างองอาจ
สำหรับเส้นทางสู่สนามวอลเลย์บอลของ ''ตี๋'' เริ่มต้นขึ้นเมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนทุ่งขนานวิทยา จ.จันทบุรี และได้เข้ามาศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาที่ ร.ร.วังน้ำเย็นวิทยาคม จ.สระแก้ว โดยการชักชวนของ อาจารย์ไพศาล หนอกกระโทก ผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลประจำทีมโรงเรียนที่ต้องการเด็กมาปลุกปั้นเพื่อเป็นกำลังสำคัญในอนาคตให้กับต้นสังกัด
และด้วยความชื่นชอบกีฬาของครอบครัว ''ชัยต้น'' ที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้ทั้งพ่อแม่พร้อมใจสนับสนุนและส่ง ''ตี๋'' ให้กับอาจารย์ไพศาล
''ตอนเรียนประถมไม่ได้เล่นกีฬาอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแค่เตะบอลตามประสาเด็กๆ ในต่างจังหวัด มาเริ่มเล่นวอลเลย์บอลตอนมัธยมที่โรงเรียนวังน้ำเย็นวิทยา ได้เป็นตัวแทนของโรงแรียนตั้งแต่ ม.1 จนกระทั่ง ม.6 รายการแรกผมจำไม่ค่อยได้ น่าจะเป็นการแข่งขันของเครือซีเมนต์ไทย ได้อันดับที่ 2 หรือ 4 ไม่แน่ใจ''
''การซ้อมตอนนั้นเป็นปกติ มีหนักบ้างเบาบ้างเป็นบางวัน ตอนเช้าก็จะวิ่งออกกำลังกายจากนั้นเข้าเรียนตามปกติและมาซ้อมอีกทีตอนเย็นเพราะยังไงก็ยังเน้นเรียนเป็นหลัก''
''พ่อกับแม่ผมชอบกีฬามากคือชอบกันทั้งครอบครัว เขาก็สนับสนุนไม่ห้ามเลย เรียกว่าตอนอยู่มัธยมลูกมีแข่งขันที่ไหนไม่ว่าจะเหนือ ใต้ ออก ตก ก็ติดตามไปดูการแข่งขันตลอด แต่ตอนนี้ผมบอกไม่ให้ตามมาดู ไม่ใช่เพราะว่าอายเพื่อนแต่ไม่อยากให้เดินทางบ่อยๆ กลัวว่าจะเกิดอันตราย''
''การซ้อมทุกวันไม่ได้ทำให้รู้สึกท้อถึงขนาดว่าจะต้องยุติการเล่น แต่ก็มีแอบเหนื่อยบ้าง ไม่อยากซ้อมบ้างแต่พอนึกถึงพ่อกับแม่ คิดถึงอนาคตมันทำให้มีกำลังใจมากขึ้น และเพื่อนๆ พี่ๆ โค้ช ทุกคนอยู่กันเหมือนครอบครัว เลยทำให้เรารู้สึกสนุก รู้สึกอยากเล่น''
''ผมก็เหมือนเด็กทั่วๆ ไป เล่นกีฬาพอโตมาระดับหนึ่งก็ฝันอยากติดทีมชาติ ซึ่งที่โรงเรียนวังน้ำเย็นมี พี่แขก กิตติคุณ ที่เป็นนักเรียนจากที่นี่และได้เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติ เวลาที่เห็นพี่เขาเล่นมันทำให้ผมอยากเป็นเหมือนพี่เขา แต่ตอนนี้คงยาก แต่ถ้าผมมีโอกาสติดทีมชาติถือว่าผมโชคดีที่สุด (หัวเราะ)''
''ตอนเด็กผมติดเป็นตัวแทนยุวชนและเยาวชนทีมชาติไทย เล่นรุ่นเดียวกับ ''บอย'' อานนท์ จายไธสง ได้แข่งรายการชิงชนะเลิศแห่งเอเชียที่ประเทศอิหร่านและจังหวัดราชบุรี มันก็เป็นความทรงจำว่าครั้งนึงเราเคยได้เป็นตัวแทนทีมชาติไทยแม้จะไม่ติดทีมชาติชุดใหญ่ และพอเข้าสวนดุสิตผมก็ได้เป็นตัวแทนมหาลัยแต่เพิ่งเข้ามาซ้อมกับรุ่นพี่และเพื่อนๆ ได้แค่สามเดือนและได้ลงแข่งขันวอลเลย์บอลถ้วย ก เป็นรายการแรก''
''ทุกวันนี้ผมมีพ่อ แม่ และพยายามให้อนาคตเป็นตัวสร้างแรงบันดาลใจในการเล่นวอลเลย์บอล ผมคิดว่าด้วยการที่ผมค่อนข้างขยับซ้อมและมีรูปร่างใหญ่สามารถบล็อกได้เลยทำให้เป็นหนึ่งตัวเลือกของโค้ช ตอนนี้ผมไม่ได้มุ่งหวังว่าจะต้องติดทีมชาติแต่ขอทำและเล่นให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้''
เรียกว่าทุ่มเททุกลมหายใจให้กับกีฬาวอลเลย์บอลตั้งแต่ 13 ขวบ แม้ตอนนี้จะ 20 ปี แต่ ''ต้น'' ยังคงตั้งตาฝึกซ้อมอย่างสุดความสามารถเพียงเพื่อได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด
