ทำมาหากินในฐานะกุนซือของสโมสรอังกฤษนี่มันน่าเหนื่อยมากเลยนะครับ ลำพังเรื่องการทำทีมให้ดีก็ยากจะตายอยู่แล้ว ยังจะต้องมาดูแลเรื่องสัญญาการซื้อขายเองอีกต่างหาก


        แล้วไอ้เรื่องสัญญานี่แหละที่ทำให้ต้องปวดหัวมากที่สุด ไม่มีอะไรที่จะวุ่นวายมากไปกว่าการเจรจาต่อรองกับคนอีกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ไม่อยากจะเจรจาด้วย


        เบื่อเหมือนกันนะเนี่ยที่ต้องพูดถึงเรื่องของ โรบิน ฟาน เพอร์ซี่ แบบซ้ำซาก ครั้งนี้แม้จะไม่ใช่เรื่องของเขาโดยตรง แต่มันก็ต้องถูกโยงเข้ามาหากันจนได้ คนที่น่าเห็นใจก็คือ อาร์แซน เวนเก้อร์ ที่เป็นคนกลาง รับนโยบายมาจากสโมสรที่จะต้องบริหารทีมให้ได้ภายใต้เพดานค่าเหนื่อยที่กำหนด จะเกินไปกว่านั้นมันก็จะเสียการปกครอง คนอื่นอาจเอาเป็นเยี่ยงอย่าง


        ถ้าให้คนนี้ได้ค่าเหนื่อยขนาดนั้น คนอื่นที่คิดว่าตัวเองก็เป็นกำลังสำคัญของทีมเหมือนกันก็ต้องเรียกร้องบ้าง ไม่สนใจเรื่องเหตุผลหรือว่าที่มาที่ไปอะไรทั้งนั้น กูจะเอาลูกเดียว แล้วมึงก็ต้องให้ด้วย กูไม่ได้มาคนเดียว แต่ไปปลุกคนให้ตาโตแล้วเฮมาด้วยกัน ผิดถูกไม่สน ถ้ากูจะเอามันต้องได้ ไม่งั้นปิดถนนให้คนมันเดือดร้อนเล่นๆ ตามการปกครองในแบบประชาธิปไตยเว้ยเฮ้ย...


        ลงทุนออกแรงกันถึงขนาดนี้ ถ้ายังกล้าไม่ให้ ดีไม่ดีอาจมีเผาเป็นของแถม ไปกันถึงขนาดนั้น...ไม่มีหรอกครับ นักเตะอาชีพแม้ว่าจะเรียนมาน้อย แต่ส่วนใหญ่จะมีสมองและอยู่ในกติกา คิดกันเองได้ หรือไม่ก็มีทางออกที่ดีกว่าเสมอแหละครับ


        อย่างที่เรารู้กันว่า เวนเก้อร์ อยากจะสร้างทีมที่เล่นฟุตบอลสวยงาม มีประสิทธิภาพ ที่สำคัญคือมันต้องเป็นทีมที่มีความเข้าใจระหว่างกัน ประสานงานกันด้วยทักษะของผู้เล่นที่สด ดังนั้นคนที่อายุถึงหลัก 30 จึงต้องกลายเป็นคนที่ได้รับสัญญาแบบปีต่อปี หรือไม่ต่อไปเลย เนื่องจากความสดเริ่มจะหดหายกลายเป็นความเหี่ยวเข้ามาแทน เว้นเสียแต่ว่าคนนั้นจะเข้าขั้นสุดยอดจริงๆ อย่างเช่น เดนนิส เบิร์กแค้มป์


        โรบิน อยู่กับ เวนเก้อร์ มา 8 ปีแล้ว ตอนที่มาใหม่ก็เป็นพวกวัยรุ่นใจร้อน มีปัญหากับใครต่อใครในฮอลแลนด์เยอะมาก แต่ เวนเก้อร์ เห็นว่าเขามีดีพอที่จะดัดให้เด่นเป็นยอดนักเตะได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เวนเก้อร์ จะเป็นเจ้าชีวิตของ โรบิน หรือว่าคนอื่นๆ ดังนั้นเมื่อคนจะไปก็ต้องปล่อยเขาไป พวกฝรั่งแม้แต่พ่อแม่ยังไปทวงบุญคุณกันไม่ได้ แล้วเรื่องนี้เขาก็ถือว่าเป็นงาน ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองไปเท่านั้น


        ที่ผ่านมา อาร์เซน่อล เสียเวลากับการเจรจารั้งคนเก่าเอาไว้นานเกินไป สุดท้ายเมื่อรั้งไว้ไม่ได้ จะซื้อคนใหม่มาแทนก็สายเกินการเสียแล้ว ตลาดวาย ผักเหี่ยว ปลาแห้ง แม้แต่เนื้อยังเริ่มเหม็น ทีมก็เลยเล่นแบบกระโผลกกระเผลก จนเพลี่ยงพล้ำให้คู่แข่ง โดนแซงไปต่อหน้าต่อตา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วไซร้ ปีนี้ เวนเก้อร์ เลยเตรียมเต็มที่ ซื้อทั้ง ลูคัส โพดอลสกี้ และ โอลิวิเย่ร์ ชิรูด์ มารอไว้เลย


        จะบอกว่าเอา 2 คนนี้มาแทน มารูยาน ชาห์มัค กับ นิคลาส เบนด์ทเนอร์ ที่ขุนไม่ขึ้นก็ได้แหละครับ แต่นี่มีข่าวว่ากำลังพิจารณา เฟร์นานโด ยอเรนเต้ ของ แอธเลติก บิลเบา เอามาเผื่อเหลือเผื่อขาดไว้อีกคน หรือไม่ก็เป็น สเตฟาน โยเวติช ของ ฟิออเรนติน่า กับ โรเบิร์ต เลวานดอฟสกี้ ของ ดอร์ทมุนด์ คงจะเอาซักคนนึงแหละครับ


        ถามว่าพวกนี้แต่ละคนก็ไม่ธรรมดาทั้งนั้น แน่นอนว่าแต่ละคนก็มุ่งหวังที่จะเป็นตัวจริง แล้วใครล่ะครับที่จะต้องนั่งสำรองอีก 2 คน ลงอีแบบนั้นคงมีเรื่องให้ เวนเก้อร์ ต้องปวดหัวอีกเมื่อนักเตะไม่มีความสุขในทีม แล้วก็ขอย้าย เป็นหน้าที่ของผู้จัดการทีมอีกแล้วที่ต้องกล่อมให้อยู่ ถึงจะเป็นช่วงที่ซื้อขายไม่ได้ก็เถอะ มันก็ต้องพูดให้นักเตะพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ให้ได้


        นี่ยังไม่รวมนักเตะในตำแหน่งอื่นอีกหลายคนที่มีข่าวว่ากำลังเจรจากันอยู่ ไม่ว่าจะเป็น กานโซ่ มิดฟิลด์ตัวรุกของ เซา เปาโล ที่ส่งแมวไปดูฟอร์มในเกมอุ่นเครื่องกับสหราชอาณาจักรที่ ริเวอร์ไซด์ สเตเดี้ยม เมื่อวันศุกร์ และ เควิน มิรัลเลส กองหน้าโอลิมเปียกอส ที่มีข่าวว่ากำลังแย่งกับ ลิเวอร์พูล ถ้าได้มาอีกก็คงต้องเตรียมเก้าอี้กันมาเองด้วย


        ที่แปลกใจก็คือ ทำไม เวนเก้อร์ ถึงมั่นใจกับเกมรับของทีมนักหนาถึงขนาดที่ไม่มีวี่แววว่าจะซื้อกองหลัง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้รักษาประตูเอามาไว้บ้างเลย


        ยังกะมั่นใจว่า วอยเชค เชสนี่ย์ คนนี้มันเหนียวนักหนาอย่างนั้นแหละ


        เห็นมั๊ยว่าการที่จะทำให้แฟนบอลพอใจกันทุกคนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ศาธนันท์