เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แดเนียล่า ฮันตูโคว่า นักเทนนิสสาวประวัติศาสตร์คนแรกของประเทศสโลวะเกียที่สามารถมีอันดับโลกติดอยู่ในท็อป 5 ในปี 2003 และอันดับ 33 ของโลกในปัจจุบันได้สร้างความฮือฮา ด้วยการเปลื้องผ้าล่อนจ้อนถ่ายภาพขึ้นหน้าปกของ 2012 ESPN The Magazine Body Issue ร่วมกับนักกีฬาประเภทต่างๆของโลกอีกหลายคน


        ฮันตูโคว่าเป็นนักกีฬาที่ได้รับความสนใจสูงสุดของแม็กกาซีนฉบับดังกล่าว เธอจึงได้รับเกียรติให้เป็นรูปหน้าปกของหนังสือ มีบทสัมภาษณ์ของเธอเกี่ยวกับการตัดสินใจโชว์เรือนร่างหมดจดให้กับแม็กกาซีนดังกล่าว รวมถึงเรื่องน่าสนใจอื่นๆของเธอดังนี้

ถาม : อะไรทำให้คุณตัดสินใจเปิดเผยเรือนร่างต่ออีเอสพีเอ็น แม็กกาซีน บอดี้ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันเปิดตัวเองเข้าหาโอกาสใหม่ๆเสมอ ดังนั้นทำไมต้องยกเว้นเรื่องนี้ด้วย ? ฉันต้องการเปิดเผยแต่พอเหมาะพอดีไม่มากจนเกินไป และในฐานะที่เป็นนักกีฬาอยู่แล้ว ฉันจึงมีความมั่นใจในเรือนร่างของตัวเอง ไม่มีอะไรให้ต้องหวั่นไหวทั้งสิ้น

ถาม : คุณเข้าสู่วงการเทนนิสอย่างไร ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันดูเทนนิสครั้งแรกทางจอทีวีตอนนั้นอายุ 5 ขวบ ระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 1988 ฉันขอให้พ่อแม่ซื้อแร็กเก็ตเทนนิสให้ ฉันมีความฝันว่าวันหนึ่งจะได้ลงแข่งโอลิมปิก ฉันจำได้ว่าเห็น มิโรสลาฟ เมเชียร์จากเชกโกสโลวะเกีย ได้ครองเหรียญทองชายเดี่ยว นั่นคือแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ของฉัน เขาคือเหตุผลโดยแท้ที่ทำให้ฉันเริ่มต้นเล่นเทนนิส
 
ถาม : คุณตกหลุมรักกีฬาเทนนิสตรงไหน ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : มันเป็นกีฬาที่งดงามที่สุดในโลกเลยเชียว คุณสามารถเล่นกีฬานี้ได้ตลอดทั้งชีวิต มันช่วยให้คุณได้พบกับผู้คนที่วิเศษณ์โดยไม่จำเป็นต้องเป็นนักเทนนิสอาชีพก็ได้ คุณสามารถสนุกกับเกมได้ในทุกระดับชั้น ฉันรักกีฬานี้เพราะเป็นความท้าทายส่วนบุคคลในฐานะกีฬาปัจเจก ทุกๆอย่างขึ้นอยู่กับคุณ ถ้าคุณเล่นดีก็จะเป็นผู้ชนะ แต่ถ้าคุณเล่นแย่ก็แพ้ ทุกอย่างอยู่ในมือของคุณทั้งหมด มันอาจจะเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความแข็งแรงของร่างกาย แต่ขณะเดียวกันมันก็ต้องใช้ความคิดเหมือนหมากรุกด้วย คุณจะต้องใช้ความคิดและพยายามที่จะทำให้คู่แข่งเคลื่อนย้ายไปรอบๆคอร์ต นั่นคือความสนุกในเกม

 
ถาม : คุณชอบในร่างกายของตัวเองอย่างไรบ้าง ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันรู้ว่าสามารถไว้วางใจในร่างกายของตัวเองได้ ฉันรู้ว่ามันสามารถตรากตรำงานหนักได้ และรับมือกับความสมบุกสมบันได้ดี ฉันรู้ว่าตัวเองแข็งแรงมาก มีความอดทนสูงและร่างกายไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังเลย ขาทั้งสองข้างคือส่วนดีที่สุด เป็นมรดกจากกรรมพันธ์ฉันจึงต้องขอบคุณพ่อกับแม่ แม่ของฉันมีสองขาที่วิเศษณ์มาก ขาของแม่สวยกว่าของฉันเสียอีก ส่วนพ่อของฉันเป็นคนค่อนข้างสูง ฉันเรียนรู้ว่าความต้องการที่จะฝึกซ้อมอย่างหนักมีความสำคัญยิ่งกว่าพรสวรรด์ใดๆ
 
ถาม : ร่างกายของคุณเผชิญกับเรื่องท้าทายอะไรบ้าง ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ในกีฬาของเรา ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่แข็งแรงที่สุด ฉันสามารถทำได้คือการฝึกซ้อมให้หนัก ยกเวตเท่าที่จะทำได้แม้กล้ามเนื้อไม่โตขึ้นนักก็ไม่เป็นไร เพราะคุณสามารถประสบความสำเร็จในสิ่งอื่นได้ ฉันโชคดีมากที่สามารถรับประทานได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องควบคุมน้ำหนัก ร่างกายฉันเผาผลาญได้ดีเพราะการทำงานอย่างหนักในตคอร์ต ฉันไม่กังวลเรื่องแคลอรี่ หรืองดอาหารหวาน ฉันจะระวังเรื่องอาหารการกินเพียงช่วงก่อนแม็ตช์เท่านั้น แต่หลังจากทัวร์นาเม้นต์จบแล้ว ฉันฟาดได้เต็มคราบ

ถาม : ช่วยเล่าถึงวันฝึกซ้อมที่หนักหนาสาหัสที่สุดของคุณ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : เป็นช่วงของการหยุดพักเบรกฤดูกาล เรามีเวลาว่างมากขึ้น ส่วนใหญ่แล้วฉันจะออกกำลังกายกับลู่วิ่งสายพาน รวมถึงอุปกรณ์อื่นๆภายในยิม และเวตเทรนนิ่ง สลับกันไปในแต่ละวัน ความจริงแล้วฉันแทบไม่มีวันหยุดพักเลย ฉันจะใช้เวลาวันหนึ่งสองถึงสามชั่วโมงในยิมเพิ่มเติมกับเวลาในคอร์ต ฉันยังชอบการวิ่งโดยเฉพาะที่ริมทะเลในวันที่อากาศแจ่มใส มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องวิ่งเป็นระยะทางไกลๆสำหรับเทนนิส เพราะกีฬาของเราจะวิ่งๆหยุดๆและมีเวลาสำหรับการนั่งพัก
 
ถาม : อะไรที่ทารุณต่อร่างกายที่สุดในการฝึกซ้อมของคุณ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : วิ่งบันไดคือความหฤโหดสุดแล้ว ไม่เพียงต่อหัวใจเท่านั้นแต่ยังไร้ปราณีกับขาของคุณด้วย มันทำให้ร่างกายของคุณทำงานหนักมากจนแทบเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้ ฉันฝึกทีละช่วงๆละสองนาทีโดยไม่มีการหยุดพัก และรู้สึกว่าหัวใจฉันจะวายเอาให้ได้ เมื่อพิจารณาแล้วฉันรู้สึกว่าไม่มีทางเลยที่ฉันจะกลับไปใช้วิธีนี้อีก ฉันจึงเห็นว่าบันไดนี่แหละคือการฝึกซ้อมที่หนักหนาสาหัสที่สุดแล้วที่ประสบมา

 
ถาม : การฝึกซ้อมใดที่คุณไม่อาจขาดได้เลย ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : การวิ่งไงค่ะ ฉันเป็นคนรักธรรมชาติ และจิตอิสระ การได้วิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าหลุดพ้นจากทุกๆสิ่ง รู้สึกสงบและเป็นอิสระ ถ้าไม่สามารถวิ่งได้ชีวิตของฉันคงลำบากแน่ แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ชีวิตของฉันขาดไม่ได้เลยคือการเล่นสกี ฉันทำมันมาตั้งแต่อายุ 3 ขวบ และคงจะทำแบบนั้นตลอดไป เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกเป็นอิสระจากทุกๆสิ่ง

ถาม : คุณเคยรู้สึกถึงสัญชาติญานใดๆของร่างกายตัวเองหรือไม่ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ไม่เลยสักนิดเดียว ฉันคิดว่าตัวเองมีสมาธิกับเทนนิส และความมุ่งมั่นที่จะเป็นผู้ชนะมากกว่า ก็เหมือนกับที่คุณไปโรงเรียนหรือเล่นเปียโน่ คือไม่มีเวลาจริงๆให้ไปคิดถึงมัน

ถาม : ร่างกายของคุณเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้างตลอดการเล่นเทนนิสอาชีพ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : หลังจากทัวร์เซอร์กิตอาชีพอยู่นาน 13 ปีแล้ว รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บเริ่มเกิดขึ้นบ่อยขึ้น ถือเป็นความโชคร้าย ฉันต้องเสียเวลาไปมากในการยอมรับว่าสภาพร่างกายไม่อาจเหมือนเดิมอีกต่อไป ฉันรู้สึกว่าอายุ 24 ปีตัวเองเล่นเทนนิสมากกว่าเมื่อสองสามปีก่อน ฉันต้องใช้เวลามากขึ้นในการพักฟื้นร่างกาย แต่ในขณะเดียวกันฉันยังโชคดีอยู่มากกับเรื่องอาการบาดเจ็บที่มีไม่มาก และไม่หนักหนา เพราะตลอดทั้งเทนนิสอาชีพฉันดูแลร่างกายทุกส่วนเป็นอย่างดีและให้ความใส่ใจอย่างสูงตลอดเวลา
 
ถาม : คุณบอกอะไรกับตัวเองบ้างเมื่อรู้สึกว่าไม่สามารถฝึกซ้อมได้ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันรู้ดีเสมอว่าสามารถผลักดันตัวเองได้เพิ่มขึ้น หลายปีมานี้ฉันเรียนรู้ที่จะไว้เนื้อเชื่อใจร่างกายตัวเอง และรู้ว่าสามารถเคี่ยวเข็ยให้มันทำงานหนักๆได้ ร่างกายของเรานั้นแข็งแรงกว่าที่เราคิดเอาไว้เยอะ ทุกๆครั้งที่จบการฝึกซ้อม แม้จะรู้สึกเหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ฉันรู้ว่ายังสามารถรับเพิ่มได้อีก แต่เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง มันก็ไม่เป็นผลดีได้เหมือนกัน เรื่องนี้สำคัญโดยเฉพาะเมื่อคุณได้อยู่กับกีฬานี้นานขึ้น คุณจะต้องรู้ด้วยตัวเองว่าเมื่อไรต้องหยุด ตอนช่วงต้นของอาชีพฉันจะไม่สนใจเรื่องเหล่านี้เลย ฉันจะเคี่ยวเข็ญตัวเองตลอดเวลา แต่ตอนนี้ฉันตระหนักดีว่าการมีสุขภาพที่ดีนั้นมีความสำคัญกว่า ตอนนี้ฉันจะหยุดก่อนที่ตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ หรือทำอะไรที่สิ้นคิด

ถาม : คำแนะนำที่ดีที่สุดที่คุณเคยได้รับ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : "พรสวรรด์อยู่ห่างจากความขี้เกียจเพียงก้าวเดียว" ฉันอ่านพบข้อความนี้ตอนอายุ 12 และฉันก็บอกกับตัวเองเสมอว่าต้องไม่ยอมให้เกิดขึ้นกับตัวเอง ฉันเรียนรู้ตั้งแต่เนิ่นๆว่าความต้องการทำงานหนักนั้นมีความสำคัญยิ่งกว่าพรสวรรด์ในเกม มันเป็นเรื่องของความเป็นมืออาชีพในทุกๆวัน และต้องทำให้ดีที่สุด นั่นคือทั้งหมดที่ฉันสามารถร้องขอได้จากตัวเอง
 
ถาม : คุณถูกเรียกว่าเป็นคุณนายสมบูรณ์แบบ เป็นความจริงหรือไม่ ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ช่วงต้นของชีวิต ฉันต้องการทำทุกอย่างสมบูรณ์แบบ การเรียนต้องเป็นเลิศ และฉันเล่นเปียโนอยู่นานแปดปี ฉันมีความภาคภูมิใจกับสิ่งเหล่านี้มาก รวมถึงแนวทางที่พ่อแม่อบรมสั่งสอนเพราะฉันพยายามที่จะเป็นเลิศให้ได้ในทุกๆอย่างที่ทำ แต่ในฐานะนักเทนนิสอาชีพ คุณจะต้องมีความเป็นผู้ใหญ่เร็วมาก เพราะคุณต้องมีอิสระและเดินทางไปทั่วโลก ได้พบกับผู้คนมากหน้าหลายตา แต่หลังจากนั้นไม่กี่ปีฉันก็เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นในชีวิตจริง หรือในทัวร์ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะได้อะไรร้อยเปอร์เซ็นต์  ฉันจึงกลายเป็นคนที่ปล่อยวางได้มากขึ้น มีความสงบเยือกเย็นมากขึ้น ฉันตระหนักดีว่าโอเคย์ไม่ต้องเนี๊ยบอะไรมากมาย ผิดพลาดมั่งก็ได้ไม่เห็นเป็นไร ตอนนี้ฉันจึงมีความสุขกับทุกๆสิ่งและพึงพอใจกับสิ่งเล็กๆน้อยๆในชีวิต ฉันเรียนรู้ที่จะมีความสุขและพึงพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี และทำได้ ฉันคำนึงถึงเรื่องสุขภาพเป็นสาระสำคัญสูงสุดเพราะตัวเองโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้เล่นเทนนิสโดยที่ไม่บาดเจ็บ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ฉันก็โชคดีแล้วที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก ฉันคงไม่ขออะไรที่มากไปกว่านี้อีกแล้ว
 
ถาม : มีอะไรเกี่ยวกับร่างกายของคุณที่จะทำให้เราเซอร์ไพร้สบ้าง ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันสามารถกินได้ไม่อั้นโดยที่น้ำหนักไม่เพิ่ม ฉันทานของหวานเยอะมากเป็นต้นว่านูเตลล่า และทุกอย่าง ฉันบอกไม่ได้ว่าฉันดื่มนูเตลล่าไปกี่เหยือกในแต่ละไม่กล้าบอกเพราะอายค่ะ ฉันยังชอบทานไอซครีมโดยเฉพาะฮาเก้น ดาซ ฉันชอบติรามิซู และครัวซอง ฉันจะชอบทุกเมนูที่คุณแม่ทำ อีกสิ่งหนึ่งที่คุณอาจจะไม่รู้คือ ความสามารถในการยกน้ำหนักของฉัน ทั้งคลีนแอนด์ เจิร์คฉันยกได้หลายกิโลกรัม มันสนุกมาก
 
ถาม : ช่วงไหนที่สู้สึกว่าร่างกายของตัวเองพร้อมสมบูรณ์ แข็งแกร่งที่สุด ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ตอนที่ฉันเป็นผู้ชนะที่อินเดียน เวลส์ปี 2002 และ 2007 ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างคลิกแลุะเป็นใจไปหมดในเวลานั้น ทำอะไรทุกอย่างได้ดังใจเป็นออโตเมติก ฉันรู้สึกสนุกกับตัวเองมากและไม่คิดถึงอะไรเลย มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษณ์ที่ฉันไม่เคยลืมเลย
 
ถาม : คุณอยากให้ผู้คนรู้จักคุณอย่างไรบ้าง ?
แดเนียล่า ฮันตูโคว่า : ฉันเป็นคนกระตือรือร้น ชอบการเล่นกอล์ฟ ชื่นชอบธรรมชาติและมีความรู้สึกเป็นอิสระ ฉันมีความสนใจในประวัติศาสตร์อย่างมาก ฉันชอบไปเที่ยวชมโบราณสถานเป็นต้นว่าที่โรม และปารีส และเรียนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะมาเป็นเราอยู่ในทุกวันนี้ ฉันโชคดีจริงๆที่ได้ไปเที่ยวหลายแห่งในโลกนี้เพราะเทนนิส และไม่ว่าได้ไปที่ไหนฉันจะศึกษาประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมของเมืองนั้นๆก่อนเสมอ และทุกๆครั้งที่จากมามันก็จะอยู่ในความทรงจำที่ดีของฉันตลอดไป