ลัดเลาะสวนสาธารณะริมน้ำวิสตูล่า มองอีกด้าน วอร์ชาฟว่า สตาดิโอน โดดเด่นขึ้นมา ... แอบเบื่อสังเวียนแข้งแห่งชาติโปลนิดหน่อย หาทางออกอื่นๆ เพื่อสะสมประสบการณ์



        ถามไถ่เจ้าหน้าที่ซึ่งเดินขวักไขว่ตามมุมเมือง - ''พิพิธภัณฑ์ไง มีหลายที่ให้เลือก คุณอยากได้แนวไหน สงคราม, ประวัติศาสตร์หรือตัวบุคคล'' กระทาชายอายุเฉียดห้าสิบบอกอย่างนั้น บนวัยใกล้เกษียณแกอยากลองใช้ภาษาอังกฤษดูบ้าง 
 

        ''เฟเดอริค โชแป็ง มิวเซียม น่าสนใจ คุณลองไปดูซิ...ไม่ไกลด้วย'' 
 

        มองตามแผนที่ ไม่ไกลอย่างที่เขาว่า ออกจากสถานี ''วอร์ชาฟว่า โพวิสเซิ่ล'' เดินอีกสิบห้านาทีก็ถึงแล้ว 
 

        ไม่ต้องรอให้สมองสั่งการ สองเท้าก้าวย่างทันที 
 

        ง่ายดายอย่างไกด์แนะนำ ออกจากตัวสถานี แม้ไม่มีป้ายบอกทางแต่แผนที่ในมือช่วยได้เยอะ ถามผู้คนแถวนั้นอุ่นใจว่ามาถูกทาง - ''ทะลุออกสวนนี่ไป แล้วก็ตามเสียงเปียโน ยังไงก็เจอ'' อนงค์นางร่างท้วมแววตาใจดีกำชับอีกที หล่อนพูดเหมือนเปียโนวางเรียงรายตามท้องถนน
 

        ไม่นานนัก เสียงเปียโนดังขึ้นจริงๆ 
 

        ตึกรูปทรงเหมือนบ้านพักสามชั้นตัวหนังสือ ''เฟเดอริค โชแป็ง มิวเซียม'' ตั้งเด่น ถอนหายใจโล่งอกสำเร็จตามเป้าหมาย โผล่พรวดเข้าไปอยากกำซาบเพลงคลาสสิกโดยพลัน 
 

        ''ช้าก่อนคุณขา.....ต้องซื้อบัตรก่อนนะคะถึงจะเข้าได้'' สาวแว่นฐานะคนเฝ้าประตูในชุดสีดำยกมือปรามในเชิงตักเตือน ''ลงไปที่ตึกด้านล่างนะคะ แล้วซื้อตั๋วตรงนั้น'' 
 

        22 ซวอทตี้ คือราคาสำหรับเข้าชม - 220 บาท ถูกเหมือนได้เปล่า 
 

        ว่ากันว่าลีลาพรมนิ้วของ เฟเดอริค โชแป็ง สวยงามราวภาพวาดวิจิตร เค้าโครงหน้าหลับตาพริ้มดูมีความสุข  เมื่อนึกถึงรูปปั้นที่สวนวาเชียนกิ 
 

        ที่นี่อุดมไปด้วยข้อมูลต่างๆ ของโชแป็งครับ 
 

        ตั้งแต่เริ่มกำเนิดในเมือง เซลาโซว่า โวล่า ใกล้ๆ กรุงวอร์ซอ เติบโตพร้อมการเรียนเปียโนอย่างขะมักเขม้น กระทั่งอายุ 20 ขวบ ตีจากบ้านเกิดเหตุสงคราม รัสเชียน-โปลิช 
 

        เขาข้ามฝั่งไปสร้างชื่อเสียงที่ฝรั่งเศส, เยอรมนี, อังกฤษ, หรืออาจทุกที่ที่มีเปียโน
 

        บนตึกสามชั้นแบ่งเป็นสัดส่วน 
 

        ชั้นเแรกคือจุดเริ่มต้น มีของประวัติศาสตร์หลายอย่างถูกบรรจุไว้ โดยเฉพาะจดหมายที่เจ้าตัวเขียนจากฝรั่งเศสถึงครอบครัวเมื่อยามลี้ภัย 
 

        รวมถึงจดหมายที่เขียนถึงผู้หญิงคนแรกในชีวิตอย่าง อาม็องเตียน ดูแป็ง นักเขียนสาวเลือดเฟร้นช์ผู้ใช้นามปากกาว่า ''จอร์จ ซานด์'' และอีกหลายนางที่เข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิตโชแป็ง 
 

        เดลฟิน่า โพท็อคก้า
 

        เจน สเตอร์ลิ่ง 
 

        มาเรีย วอดซินสก้า 
 

        ''ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ มักมีศิลปะในการควบคุมผู้หญิง'' - จำไม่ได้ว่าใครพูด แต่ตอนนี้เริ่มคล้อยตาม
 

        เสียงบรรลงเปียโนคลอทุ้มตามเส้นทาง
 

        Chopin Concerto No. 2 in F minor

        Mazurka in A minor, Op. 17, No. 4

        Waltz in D-flat major,Op. 64, No. 1

        อื่นๆ อีกมากมาย 
 

        ท้ายสุดคือเปียโนตัวนั้น ตัวสุดท้ายในชีวิตโชแป็งก่อนลาโลกในปี 1849 - สีไม้น้ำตาลเข้มยังทำงานของตัวเอง ดูมันไม่ยี่หระกับแสงแฟลชผู้คนเท่าไหร่ หรืออาจชินชา 
 

        ตั้งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ โอบล้อมด้วยรูปภาพและภาพวาดหลายศิลปิน ปิดมิดชิดจนมองไม่เห็นสีขาว-ดำของตัวคีย์ นานๆ ทีจะมีเสียงโพร่งขึ้นเล็กน้อย 
 

        วิธีเล่นเจ้าของสถานที่ให้ผู้คนชื่นใจ พอเดินเฉียดใกล้เปียโนจะทำงานเองด้วยเพลงมหาบุรุษของโลกเพลงโรแมนติก
 

        ''คุณโชคดีนะเนี่ย ท่านโชแป็งมาเล่นให้ฟังเองเลย'' เจ้าหน้าที่วัยดึกคนสุดท้ายบอกกับนักท่องเที่ยวทุกคน 
 

        รู้ว่าเขาหลอก แต่เป็นการหลอกที่ไม่มีใครโกรธ   


          

ยักษ์ ดอยแดง