อย่างฟุตบอลลีกอาชีพของยุโรป ดูสนุก เพราะว่า ความพร้อม การวางหมาก และประสิทธิภาพของนักเตะที่เขาจัดตัวลงไปเล่นแต่ละคนเล่นแล้วสนุก และสู้กันด้วยความสามารถที่แท้จริง

 

        ส่วนฟุตบอลยูโรที่คนไทยกำลังบ้าคลั่งอยู่ในตอนนี้ ได้เห็นความรักชาติของนักเตะแต่ละชาติที่สู้แบบถวายชีวิต เมื่อมีธงติดที่หน้าอก ไม่มีข่าวคราวว่า นักเตะคนนั้นเล่นไม่เต็มที่ หรือว่านักเตะคนนี้ไม่พอใจโค้ชหรือคนทำทีม แม้กระทั่งเราได้เห็นนักเตะหลายๆ คนที่หลุดจากทีมชาติแล้ว เกิดอาการหงุดหงิด ด่าทอคนเป็นโค้ชว่าทำไมต้องตักเตือนเขา 

 

        นี่คือความรักชาติ ความที่เขามีความภาคภูมิใจที่ได้มีโอกาสเกิดมาในผืนแผ่นดินของเขา และเขาต้องหาทางตอบแทน เล่นทีมชาติเงินไม่เยอะ แต่การตอบแทนชาติเป็นสิ่งที่เหนือกว่า

 

        ทั้งสองอย่างเมื่อเปรียบเทียบกับวงการฟุตบอลของเมืองไทยแล้วต่างกันมาก ต่างกันโดยสิ้นเชิง ที่เมืองไทยคนไทยไม่มีความผูกผัน และไม่เห็นความสำคัญมากนัก ไม่ว่าจะเป็นนักเตะหรือคนทั่วไป

 

        ตัวอย่างง่ายๆ เราจะเห็นว่าตอนนี้คนไทยแยกตัวออกมาเป็น 3-4 กลุ่ม ทั้งเสื้อสีนั้นสีนี้ จากนั้นก็มาทำลายล้างกัน วันนี้ฝ่ายนี้ชนะก็มาประกาศว่า เราชนะแล้ว วันต่อมาอีกฝ่ายหนึ่งชนะบ้างก็ออกมาบอกว่าเราชนะแล้ว


        ทั้งที่การที่แต่ละฝ่ายออกมาประกาศชัยชนะนั้นเป็นการเอาชนะคนไทยด้วยกัน และแน่นอน ก่อนที่จะได้ชัยชนะ ได้สร้างความป่นปี้ให้กับประเทศชาติเท่าไหร่ ทั้งเรื่องของการประท้วงและเรื่องอื่นๆ
 

        นี่คือความรักชาติของคนไทยในยามนี้ที่ทั้งที่จริงแล้ว คนเหล่านี้ไม่ได้ต่อสู้มาเหมือนกับบรรพบุรุษในอดีตที่ยอมเสียเนื้อเสียเลือดเพื่อให้ได้มาซึ่งผืนแผ่นดินนี้ 
 

        มาที่กีฬาก็เหมือนกัน เราจะเห็นว่าการเรียกนักเตะเข้าเล่นทีมชาติแต่ละครั้งนั้น จะมีนักเตะจำนวนหนึ่งปฏิเสธในการเล่นทีมชาติ เหตุผลแรกคือเจ็บหรือติดภารกิจ ซึ่งปัญหาตรงนี้อาจจะเป็นปัญหาที่ยากแก่การแก้ แต่ถ้ามองลึกๆ คงไม่มีโค้ชคนไหนเรียกนักเตะเจ็บเข้ามาร่วมทีมยกเว้นเจ็บตอนซ้อม แต่เด็กไทยจะเจ็บก่อนถูกเรียกตัวต่างกับต่างชาติ


        เหตุผลที่ 2 คือทุกวันนี้ คนสมาคมฟุตบอลฯ กับคนทำทีมแยกก๊กกัน ฝ่ายหนึ่งไม่ชอบสมาคมฟุตบอลฯ แต่มีทีมและมีนักเตะอยู่ เมื่อโค้ชเรียกจะไม่ยอมให้นักเตะไปเล่นเพราะไม่พอใจสมาคมฟุตบอลฯนี่คือ ความจริงในวงการลูกหนังบ้านเรา



        อีกเรื่องที่ได้เจอมาแล้ว และอยากเขียนคือ ความเป็นนักเตะที่ดีของเด็กไทย ทุกวันนี้เห็นภาพนักเตะในลีกอาชีพของไทยบางคนแล้วเวทนาแทน

 

        ลงไปสนามไม่ได้ตั้งใจเล่นฟุตบอล แต่ตั้งใจเล่นเพื่อนร่วมอาชีพอย่างน่าเวทนา ทั้งการไล่เตะ ไล่สอย ฯลฯ ซึ่งส่วนใหญ่นักเตะที่โดนเล่นงานมักจะเป็นนักเตะที่เก่ง



        ถามว่าทำอย่างนี้แล้วได้อะไรขึ้นมา นอกเหนือจากความสะใจ เป็นสิ่งที่ขุนเขารับไม่ได้จริงๆ ในเมื่อไม่เก่งก็ต้องพัฒนาเพื่อสู้เขาให้ได้ ไม่ใช่มาตัดอนาคต....

 

        นักเตะเหล่านี้มีหลายสโมสร ซึ่งโค้ชเองก็น่าจะเอาไปอบรม หรือถ้าทนไม่ไหวจริงๆ ก็เอาออกจากทีมไปเถอะ เพราะเห็นแล้วรับไม่ได้จริงๆ ไม่เก่งกว่าเขา สู้เขาไม่ได้ แทนที่จะพัฒนาตัวเอง กลับทำลายคู่แข่งขัน



        นักเตะเหล่านี้ขุนเขาทำนายไว้เลยในอนาคตวันข้างหน้าว่า ชื่อเสียงหายเร็ว เส้นทางลูกหนังจะสั้นลง โดยไม่มีใครทำ แต่ตัวเองนั่นแหละเป็นคนทำ


                                                          ขุนเขา ตะวันตก