ประเทศไทยดูไม่ศิวิไลซ์เช่นแต่ก่อน เกิดในยุคของความขัดแย้ง ข้าวยากหมากแพงไปทั่วระแหงแบบนี้ ผู้ใช้แรงงานทำกันจนตายก็ไม่มีวันลืมตาอ้าปาก บางคนชีวิตทั้งชีวิตไม่เคยอยู่สุขสบาย

 

        ประเทศกสิกรรมอย่างเรา เหตุไฉนชาวนาผู้ซึ่งเป็นกระดูกสันหลังของชาติ จึงเป็นผู้คนในชนชั้นต่ำ ทั้งที่ปลูกข้าวให้คนทั้งประเทศ และทั่วโลกได้รับประทาน เรื่องนี้มันแปลก

 

        ไม่ว่ากี่ยุคสมัยจะผ่านไป ไม่ว่าวิวัฒนาการของโลกจะเจริญเช่นไร แต่ชาวนาไทยก็ยังยากจน ทั้งที่มีที่นา มีที่ทำกิน กลับไม่อาจใช้ประโยชน์จากที่ทำกินในการเลี้ยงตัวได้เลย

 

        ชาวนาพากันทิ้งนา เข้าสู่โรงงานอุตสาหกรรม เป็นผู้ใช้แรงงานเต็มตัว เพราะหวังกับรายได้ประจำที่มีแน่นอน แม้ว่าจะน้อยนิดก็ยังดีกว่าดักดานทำนาให้เมื่อยสันหลัง 
 


        อาชีพทำนากลายเป็นอาชีพรองเท่านั้น เพราะปลูกให้ตาย ค่าปุ๋ย ค่ายา และนายทุนเอาไปหมด ชาวนาไม่เคยรวย พวกที่รวยคือนายทุน รู้ทั้งรู้แต่รัฐบาลแก้ไม่ได้ มันแปลกดีมั้ย? ประเทศไทย

 

        คนไทยใช้น้ำมันในราคาโคตรแพง เป็นประเทศที่ราคาน้ำมันแพงที่สุดในโลกก็ว่าได้ ทั้งที่เรามีก๊าชธรรมชาติที่จะผลิตได้เอง ราคาในประเทศกลับพุ่งกระฉูด แล้วอ้างน้ำมันตลาดโลกขึ้น ซึ่งไอ้ครั้นน้ำมันโลกขึ้น เราก็ขึ้นราคาภายในประเทศ แต่พอน้ำมันโลกตก ราคาในประเทศกลับไม่เคยตก ก็แพงค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น คนไทยจึงเป็นชาติที่ซวยที่สุดในโลกไปแล้ว

 

        แรงงานหวังกับค่าครองชีพที่สูงขึ้น ปีนี้หวังจะได้ค่าแรงวันละ 300 บาท นักศึกษาจบใหม่อยากจะได้เงินเดือน 15,000 บาท ก็คงต้องรอไปก่อน เพราะถ้าขึ้นเร็ว ภาคธุรกิจ และนายทุนก็อยู่ไม่ได้ ถ้านายทุนอยู่ไม่ได้ผู้คนก็ตกงาน 

 

        ทั้งที่จะมีข่าวการขึ้นค่าครองชีพ แค่ข่าวเท่านั้นยังไม่ทันได้จริง ค่าครองชีพทุกอย่างพากันทะลึ่งขึ้นไปดักรอก่อนแล้ว มันเกิดอะไรกับประเทศนี้

 

        ข้างแกงข้างทางจานละ 40 บาท หมู เห็ด เป็ด ไก่ ไม่ต้องพูดถึงพากันขึ้นเอาๆ แม้กระทั่งพืชผัก ผลไม้ รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ ใครเข้า เซเว่น-อีเลฟเว่น จับดูราคาสินค้าได้เลย สบู่ ยาสีฟัน ขึ้นหมด ทั้งที่ค่าครองชีพยังไม่ทันขึ้น 

 

        น้ำมันขึ้นผู้ประกอบการรถโดยสาร เรือเมล์ เรือจ้าง และแท็กซี่ ก็รอแลกแหกปากแบมือขอขึ้นค่าโดยสารบ้าง นี่คือคนไทยในยุคนี้ที่เดือดร้อนไปทั่วทุกระแหง
 


        วันแรงงานแห่งชาติจึงเป็นแค่วันหนึ่งในหน้าปฏิทินที่ไร้การสนใจใยดีอย่างแท้จริง แรงงานยังไม่ได้รับการดูแลอย่างเต็มที่ เป็นสิ่งที่ต้องทุกข์ทนกันต่อไป

 

        ผิดกับแรงงานด้านฟุตบอล ยุคสมัยนี้มีแต่ร่ำรวย เพราะธุรกิจฟุตบอลที่เติบโตขึ้น เกิดเป็นนักฟุตบอลฝีเท้าไม่ต้องเก่งขอให้มีชื่อติดสโมสรใดก็ได้ ขั้นต่ำมีเงินเข้ากระเป๋าแล้ว 4-5 หมื่นบาทต่อเดือน ไม่นับโบนัส เบี้ยเลี้ยง ที่เป็นน้ำจิ้มอีก ถ้าสามารถพัฒนาฝีเท้าขึ้นก็รับไม่ต่ำกว่า 1 แสนบาทต่อเดือน และถ้ามีดีกรีติดทีมชาติ 2-3 แสนบาทต่อเดือนได้แน่นอน

 

        อาชีพนักฟุตบอลจึงเป็นอาชีพที่น่าอิจฉาที่สุดในโลก เพราะนักฟุตบอลมีหน้าที่คือซ้อมกับแข่งขัน แถมซ้อมสมัยนี้ก็วันละมื้อ เต็มที่ 2 ชม. เท่านั้น ที่เหลือคือเวลาพัก วันแข่งก็แค่ 90 นาทีต่อสัปดาห์ บางคนนั่งสำรองไม่ต้องเหนื่อยก็รับเงินเต็มๆ บางคนเจ็บก็ได้พักเต็มที่ แต่รับเงินเต็มเม็ดเต็มหน่วยเช่นเดิม

 

        ค่าแรงของนักเตะแพงกันขนาดนี้ แต่ทำไมนักเตะไทยส่วนมากจึงไม่รู้สำนึกกับคุณค่าของการเป็นนักฟุตบอล นั่นเพราะทุกคนยังไม่รู้คุณค่าของอาชีพตนเอง ยังมีการทรยศกับอาชีพตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย เพราะสโมสรก็พร้อมที่จะทุ่มเงินว่าจ้างให้ไม่อั้น กลับเล่นไม่เต็มที่ออกมา แล้วต่อไปไม่มีใครว่าจ้างก็จะกลับไปเป็นนักเตะพเนจรเหมือนหมาข้างถนนตัวหนึ่ง จะให้เป็นเช่นนั้นหรือ?

 

        เช่นกันวงการฟุตบอลลีกเป็นธุรกิจมีมูลค่ามหาศาล ถ้าทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องช่วยกันทำให้ลีกเข้มแข็งทุกฝ่ายก็จะได้ประโยชน์ร่วมกัน มัวแต่จ้องทำร้ายให้วงการเสียหายแบบนี้ อีกหน่อยลีกเราจะล้ม แล้วเมื่อนั้นค่าตัว 3-4 แสนบาทที่เคยเสวยสุขกันก็จะอันตรธานหายไป

    
                                                                  ทวนเหล็ก