แชมเปี้ยนส์ลีก ดรีม ไฟนั่ล ระหว่าง 2 ยอดทีมแห่งยุคที่ไปกระจุกกันอยู่ที่สเปนไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่คาดหมายหรือที่ใครๆ หวังว่าจะได้เห็น


        เมื่อมาถึงระดับนี้แล้ว ทีมจากยุโรปที่อยู่ในมาตราฐานใกล้เคียงกัน แม้ใครจะเห็นว่าผลงานต่างกันระดับมนุษย์เดินดินกับเอเลี่ยนต่างดาว สุดท้ายมันก็ต้องไปตัดสินกันในสนามอยู่ดีนั่นแหละครับ ฝีเท้าต่างกันชนิดที่ตัดสินได้ด้วยตาเปล่าอย่างเราๆ ถ้าจะเอาชนะกันมันก็ต้องหายุทธวิธีกันหน่อย


        เหมือนที่โบราณว่าไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกลนั่นแหละครับ


        ตอนที่ เชลซี เอาชนะ บาร์เซโลน่า ได้ในรอบรองชนะเลิศนัดแรก ใครๆ ก็ว่าเป็นการเล่นที่น่าอายขายขี้หน้าที่เอารถบัสไปจอดขวางประตูเอาไว้ แล้วแมวที่ไหนจะเข้าไปยิงได้ เป็นการเล่นที่หน้าไม่อาย ไร้ซึ่งสปิริต คิดแล้วก็ให้เสื่อมเสียเกียรติภูมิลูกหนังเมืองผู้ดี เราได้ยินคำพูดแบบนี้จากหลายๆ ทีมใหญ่ที่พ่ายพลิกล็อคต่อบรรดาลูกกระจ๊อกที่เอาแต่อุดประตู แล้วประสบความสำเร็จ


        อยากจะบอกว่านั่นมันเรื่องสามัญมากๆ เลยครับ ถ้าคุณเคยเล่นฟุตบอล แล้วต้องลงไปเจอกับทีมที่เก่งกว่า มีแรงมากกว่า พูดง่ายๆ ก็คือดีกว่าทีมเราทุกอย่าง คุณจะทำยังไงครับ ยอมแพ้ไปเลยโดยไม่ต้องลงเล่นเพราะถึงเล่นก็แพ้ หรือว่าลงไปเปิดเกมรุกสู้ให้มันเห็นดำเห็นแดงกันไปเลย


        ยอมแพ้ไปเลยคงเป็นไปไม่ได้ ยังไงมันก็ต้องแข่ง แต่ถ้าเปิดเกมรุก รับประกันได้ว่าศพไม่สวย ยิ่งบุกหลังยิ่งโบ๋ สุดท้ายก็ตายสถานเดียว แผนเดียวที่จะทำได้ก็คือต้องเน้นเกมรับเอาไว้ก่อน ทิ้งกองหน้าเร็วๆ(ถ้ามี) ไว้ซักคนหนึ่งเผื่อฟลุ๊ค หรือถอนมารับกันทั้งหมด ให้มันแพ้น้อยเข้าไว้จะได้ไม่ต้องอายเยอะ


        นี่คือเสน่ห์ของเกมครับ หากคิดว่าตัวเองเหนือกว่าจริงก็ต้องหาทางยิงให้ได้ การออกมาบอกว่าคู่แข่งเอาแต่อุดนั่นเท่ากับว่าตัวเองหมดปัญญาที่จะเจาะแล้ว ทุกทีมต้องรู้จักประมาณตน รู้จักสภาพของตัวเองว่าทำอะไรได้แค่ไหน ถ้ารู้ว่าการเข้าแลกก็ไม่ต่างอะไรกับการวิ่งชนกำแพง ใครก็คงไม่บ้าทำอะไรอย่างนั้น


        ไม่ว่าฟุตบอลหรือว่ากีฬาประเภทไหนมันก็ต้องมีความแตกต่างของฝีมือ กุนซือคือคนที่จะทำให้ผลการแข่งขันแตกต่างจากที่ใครคิดว่าจะเป็น ไม่น่าแปลกใจที่ โรแบร์โต้ ดิ มัตเตโอ จะต้องเน้นเกมรับเอาไว้ก่อนเมื่อต้องกับทีมเทพอย่าง บาร์เซโลน่า ยิ่งท้ายเกมยิ่งต้องเตะทิ้งไปให้ไกลๆ หน้าบ้านตัวเอง แล้วก็ให้บังเอิญว่า เฟร์นานโด ตอร์เรส ยืนเกะกะอยู่แถวนั้นพอดี ได้บอลก็เลยวิ่งโทงๆ ไปคนเดียว เสียวกันไปทั้ง คัมป์นู


        กรณีของ บาเยิร์น แตกต่างออกไปตรงที่พวกเขาไปเจอกับ มาดริด ในช่วงที่เริ่มจะเปลี้ยจากเกมหนัก ประกอบกับทีมจากเยอรมันเองก็มีปีกเร็วเป็นลิงที่พอฟัดกับกองหลังที่มีรูของ มาดริด ได้ สุดท้ายก็ต้องไปตัดสินกันด้วยการยิงจุดโทษที่เจ้าถิ่นต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่า


        เกมระดับนี้แล้ว ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ทีมที่ถูกมองว่าเหนือกว่าไม่ได้มีอะไรการันตีว่าพวกเขาจะต้องชนะ ฟุตบอลเป็นเกมที่ต้องไปตัดสินกันในสนาม วัดกันด้วยแท็คติก แล้วตัดสินกันด้วยการยิงประตู ไม่ใช่มวยที่ถ้าไม่น็อคก็มาดูกันที่คะแนนก่อนจะมีการชูมือ


        เดนมาร์ก ที่ได้แชมป์ยูโร 1992 และ กรีซ เมื่อปี 2004 มันก็อีหรอบเดียวกัน พวกเขาก็แค่ทำเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้ให้เป็นไปได้ด้วยแท็คติก และการวางแผนที่แยบยล คนที่โวยวายก็คือผู้ที่เสียประโยชน์ เพราะถ้าพวกนั้นต้องไปเจอกับทีมที่เหนือกว่า สุดท้ายก็ต้องหันมาเล่นเกมแบบรัดกุมแล้วรอสวนกลับด้วยกันทั้งนั้น


        ไม่เคยมีมวยรองคนไหนที่จะเปิดหน้าไปรับหมัดคู่ชกเพื่อความสนุกของคนดูหรอกครับ

ศาธนันท์