เมื่อวีกเอนด์ที่ผ่านมา ไปพักผ่อนชายทะเลหัวหินมาครับ
           
        หงอยและเงียบ แม่ค้าแม่ขายบ่นคนหายไปไหนหมด อาจบางทีผู้คนจะรอ ทบต้นในสองสัปดาห์หน้า คือไป เช็งเม้ง ไหว้บรรพบุรุษแล้วก็ถือโอกาสไปพักผ่อนด้วย เงินถึงค่อยสะพัดไปยังแหล่งท่องเที่ยวต่างจังหวัดหน่อย
           
        ภาวะนี้ ใครต่อใครบ่นว่า อาหารการกินแพงขึ้นจริงๆ ข้าวแกงสมัยนี้ ตักอยู่ที่ 35 บาท ข้าวน้อยกับน้อยกินยังไม่อิ่มท้องเลย
            
        ในส่วนตัวผม แต่ไหนแต่ไรมา ผมไม่ค่อยสนใจกับราคาอาหารที่ตัวเองซื้อกินเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่า ตัวเองยังอยู่ในฐานะที่จับจ่ายได้ ถึงจะขึ้นราคาบ้าง แต่เงินก็ไปสู่แม่ค้าแม่ขาย ผันเฉลี่ยกระจายกันไป ก็โอเคแล้ว ถือว่าช่วยกัน
           
        แต่ไปหัวหินครั้งนี้ รู้สึกว่า ของกินแพงจริงๆ
           
        ไปกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลา เจ้าที่กินกันประจำเป็นสิบกว่าปี (เป็นร้านชาวบ้านตึกแถวคูหาเดียว ขายกันอีโล้งโช้งเช้งนี่แหละ) สั่งเกี๊ยวปลาแห้งที่เคยสั่งประจำ
         
        ปรากฏว่า ชามละ 80 บาทครับ 
       
        ผมไม่ได้บ่นว่า เขาขายของแพง เพราะกว่าจะเป็นเกี๊ยวปลาให้ได้กินในชามตรงหน้า เส้นเดินทางของมันล้วนเป็นเงินที่ต้องจ่ายหลายขั้นตอน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง น้ำมันเรือประมงที่ออกไปจับปลากลางทะเล แล้วอะไรมิต่ออะไรอีกสารพัดเป็นปัจจัย
           
        แม้ว่า ต่อไปเขาจะขายเป็นชามละร้อยบาท ผมก็ซื้อกิน ด้วยรู้ว่า มันแพงเพราะต้องแพงจริงๆ เราพอจ่ายได้ก็จ่ายไปเถอะ เงินจะได้ผันกันไป
          
        กระนั้น ผมก็กินเกี๊ยวปลาแห้งชามนั้น ค่อนข้างฝืดคอ เพราะมีครอบครัวชนชั้นกลางที่มีลูกหลานหลายคนเข้ามากินเต็มโต๊ะอยู่ข้างๆ เด็กๆ โจ้ก๋วยเตี๋ยวกันอร่อย ชามซ้อนกันเป็นแถว แต่พอเรียกเก็บเงิน พ่อแม่ต้องมือไม้สั่น..โอ้โฮ ทำไมมันแพงถึงอย่างนั้น กินก๋วยเตี๋ยวต้องจ่ายกันเป็นแบงค์พันแล้วหรือ
            
        เจ้าของร้านก็แจงเหมือนกรอเทปม้วนเก่า..มันแพงเพราะทุกอย่างแพง ไม่ได้แพงเพราะตั้งราคาเชือดคอลูกค้า
            
        ผมนึกภาพเด็กๆ ลูกชาวบ้าน นับแต่นี้อาจถูกลดโควตาเสพความอร่อยในการกินก๋วยเตี๋ยว
       
        กินเป็นประจำคงไม่ได้ เบิ้ลสองคงไม่มี สั่งได้คนละชามแต่กินสองชาม  (ใช้สูตร สั่งน้ำ ซดน้ำซุปให้เกลี้ยงขอดก่อน แล้วค่อยขอปรุงเครื่องทำเป็นแห้งกินต่อ) หรือ ผู้ใหญ่สั่งก๋วยเตี๋ยวต้มยำกินกับข้าวเปล่า เพื่อปริมาณให้อิ่ม
        
        ก๋วยเตี๋ยวนั้น เกิดขึ้นสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เมื่อกว่าหกทศวรรษมาแล้ว ด้วยท่านผู้นำยุคนั้นเห็นว่า เป็นอาหารที่คนขายก็มีอาชีพ คนกินก็สะดวก สองข้างทางเป็นร้านรวงและแผงลอย ราคาถูกและยังครบหมู่สารอาหารตามหลักโภชนาการ
        
        คนไทยก็แฮปปี้กับก๋วยเตี๋ยวเป็นต้นมา จนกลายเป็นอาหารของชาวบ้านเดินดิน เคยชินกันมากที่สุด ไม่แพ้ข้าวราดแกง 
         
        อยู่มาวันหนึ่ง ก๋วยเตี๋ยวกลายเป็นอาหารแพงไปเสียแล้ว..แพงจนรู้สึกได้
       
        มันก็น่าใจหาย
       
        เหมือนนำเรื่องไร้สาระมาเล่า แต่มันสะท้อนใจไงครับว่า เมื่อไหร่ที่ก๋วยเตี๋ยวกลายเป็นอาหารราคาแพงสำหรับชาวบ้านเดินดิน มันคือผลกระทบบ่งบอก        
      
        ด้วยมันเป็นดัชนีชี้วัด ความสุขในวิถีประจำวันของชาวบ้าน คงลดน้อยลง