เมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ดูถ่ายทอดนัด "บิ๊กแมตช์" ฟุตบอลอังกฤษ เห็นนักเตะมีริบบิ้นสีดำผูกแขนทุกทีม ยังนึกเลยว่า... มีใครในวงการจากไป
                
        ตอนเช้าอ่านข่าวถึงรู้ว่าเป็น แกรี่ สปีด จากไปในวัย 42 เท่านั้น
              
        แกรี่ สปีด ต้องถือว่าเขาคือคนลูกหนังทั้งชีวิตเลยนะครับ เพราะวิถีชีวิตของเขาเดินอยู่บนเส้นทางสายลูกหนังมาตลอด จากการเริ่มต้นเป็นนักเตะทีมลีดส์ ยูไนเต็ด ในช่วงทศวรรษที่เก้าสิบ อยู่เอฟเวอร์ตันพักหนึ่ง ยังคงมีชื่อเรืองรองในนิวคาสเซิ่ล ช่วงโรยราตามสังขารก็ยังเล่นให้โบลตัน
              
        แขวนสตั๊ดที่เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด สู่การเป็นผู้จัดการทีมในวัยสี่สิบ
            
        แกรี่ สปีด ทำสถิติลงสนามฟุตบอลพรีเมียร์ลีกเกินห้าร้อยนัด (ไม่นับสมัยยังอยู่ลีดส์ที่ลีกสูงสุดยังเป็นดิวิชั่น 1) เขาผูกขาดการเป็นกัปตันทีมในทุกทีมสโมสรที่รับใช้
            
        ติดทีมชาติเวลส์มายาวนาน จนเมื่อปีก่อน เขาได้รับตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติเวลส์อีกตำแหน่ง ทั้งที่ยังเป็นผู้จัดการทีมของเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ดด้วย (จากการตกลงเป็นกรณีพิเศษ)
            
        แกรี่ สปีด อายุแค่สี่สิบต้นๆ ทำเกียรติประวัติมาได้ถึงขนาดนี้ ต้องถือว่าประสบความสำเร็จ เป็นคนเลือดลูกหนังระดับครีมๆ บนเกาะอังกฤษ ชีวิตก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร
            
        แต่ทำไมถึงจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตาย?
            
        แล้วก็ยังเป็นปริศนาอีกข้อว่า...ทำไมต้องเป็นการผูกคอตาย?
          
        ผูกคอตายกับแขวนคอตายก็ต่างกันอีก คือผูกคอตายนั้น คือการใช้การรัดคอให้แน่นเข้าๆ ทำให้หลอดลมถูกรัดหายใจไม่ออก หลอดเลือดใหญ่ทั้งเลือดดำเลือดแดงคั่ง ทำให้อัดอั้นสุดๆ และหมดสติภายใน 4-5 นาที แล้วโลกก็มืดตลอดกาล
          
        ส่วนการแขวนคอ แบบประเภทห้อยต่องแต่งนั้น จากการที่ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาอย่างฉับพลัน เชือกที่รั้งคอไว้จะกระตุกกระดูกข้อต่อคอเคลื่อนหลุดจากกัน เส้นประสาทไขสันหลังขาดสะบั้น ก็เหมือนคนคอหัก ที่ประสาทสั่งการทั้งหมดหยุดโดยฉับพลันในวินาทีนั้น ไม่หายใจ ไม่อะไรทั้งสิ้น วูบเดียวที่กระตุกโลกก็มืดไปแล้ว ซึ่งเร็วกว่าการผูกตอตาย 
         
        นักจิตวิทยาระบุว่า คนที่ฆ่าตัวตายด้วยวิธีผูกคอตายหรือแขวนคอตายนั้น ส่วนใหญ่มี "ปม"ในใจอย่างบีบคั้น เจ็บช้ำ ต้องการทำร้ายจิตใจไม่กับตัวเองก็กับคนอื่นที่ตัวเองรัก โดยเฉพาะกับคนรัก ลูกเมียหรือพ่อแม่
           
        เอาสภาพการตายที่ไม่ปรกติของตัวเอง ลงโทษคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำนองว่า...เพราะเอ็ง กูถึงเลือกตาย
            
        อีกบางทฤษฎีหนึ่งก็น่าคิดครับ คือบางทีเขาไม่ได้เลือกตายก็ได้...แต่อาจเป็นอุบัติเหตุที่ "ทำตัวเอง" เลยขีด แล้วขาดใจ
            
        มีคนบางกลุ่มที่ชอบลองท้าทาย พาตัวเองไปสู่จุดที่ใกล้ความตายที่สุด เพื่อให้สัมผัสถึงจุดระหว่างความเป็นกับความตาย
            
        บ้างก็บอกว่า หากไปถึงจุดนั้นจะพบแสงสว่างของสวรรค์ ร่างเบาลอยลิ่ว ดุจถอดร่างหลุดพ้น เป็นกายทิพย์ที่มีความสุขที่สุด
           
        การพาตัวเองไปสู่จุดแห่งความเป็นความตายนั้นก็คือ การรัดคอตัวเองเพื่อให้สมองขาดทั้งออกซิเจนทั้งจากระบบการหายใจและแรงดันเลือด
        
        แล้วจุดไหนล่ะที่จะเป็นจุดนั้น เสี้ยววินาทีของการผ่อนการรัด เพื่อหายใจเฮือก เรียกดึงวิญญาณกลับมาทันกับมันขาดผึงไปในพริบตานั้น
          
        ประเด็นนี้ก็มีเรื่องกามารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง คือมีทฤษฎีว่า ยิ่งใกล้ถึงจุดสุดยอด ยิ่งค่อยๆ รัดคอให้หายใจไม่ออกไปในห้วงเวลานั้น ให้วิบๆ ของการถึงจุดสุดยอดกับภาวะจิตที่หวิวๆ กำลังจะขาดใจเป็นเนื้อเดียวกัน จะพบความสุขซ่านสุดยอดมากกว่าปรกติธรรมชาติอีกหลายเท่า
             
        มันเป็นเกมที่มีหลายคนท้าทายลองปฏิบัติ และในหลายคนก็ขาดใจตายไปแล้ว จึงบอกไม่ได้ว่า ใช่หรือไม่ใช่?
          
        จำ เดวิด คาร์ราดีน ดาราฮอลลีวู้ดผู้เป็นตำนานกังฟู (คาวบอย) ที่มาเสียชีวิตในวัยเจ็ดสิบกว่าในเมืองไทยเมื่อสองสามปีก่อน ได้ไหมครับ
          
        อยู่ในสภาพเปลือยกาย มีสายเชือกดึงผ้าม่านระโยงระยางรัดคอด้วย รัดที่อื่นด้วย เกร็งตายอยู่ในตู้เสื้อผ้า
          
        แรกๆ ก็มีข่าวเป็นเรื่องฆาตกรรม แล้วก็เงียบหายไปในระรอกคลื่นกาลเวลา ก็ประมาณนี้แหละครับ
          
        แกรี่ สปีด ที่พบว่าผูกคอตาย จะเพราะสาเหตุอะไร แบบไหน เราไม่รู้ เพราะเนื้อข่าวไม่มีละเอียดขนาดนั้น
         
        แต่ที่แน่ๆ คือวงการลูกหนังเกาะอังกฤษย่อมเศร้ากับการจากไปของคนเลือดลูกหนังดีๆ คนหนึ่ง ที่ไม่ควรไปในวัยนี้
         
        "Speedy Gonzales , why dont you come home…" วลีบางวลีในเพลงร็อกยุคซิกซ์ตี้ อันเป็นที่มาของตัวการ์ตูน นกโร้ดรันเนอร์ ที่วิ่งเร็วมาก ขับเคี่ยวกับหมาป่าไคโอ๊ต
       
        ถ้าผมจำไม่ผิด แกรี่ สปีด เคยมีเพลงนี้เป็นเพลงประจำตัวที่แฟนบอลร้องให้ในสนาม ในยุคเรืองรองที่เขายังเป็นนักฟุตบอลอยู่
      
        สปีดี...กลับบ้านแล้วครับ